Dag 97 Oudejaarsavond

Dag Greetje,
We waren voorbereid op een kalm oudjaar, gezellig wat eten met z'n drieën na het avondbezoek, en daarna rustig verder met tweetjes nadat Roel uit was. Geen uitbundig feest dus, en naar cadeautjes stond ons hoofd al helemaal niet. Wie kon daarom vermoeden dat we vandaag het allermooiste nieuwjaarscadeau zouden krijgen, en dan nog wel van jou. Je glimlach. Die hebben we vandaag gekregen.
Nu zijn we er zeker van, je bent over het keerpunt. De afgelopen weken zijn erg kritiek geweest, en je bent heel erg diep gegaan, je was heel erg kort bij de grens. Maar nu ben je bezig terug te komen, daar hebben we vandaag de tekenen van gezien. Vandaar ook, op de grens van het nieuwe jaar, deze foto, genomen in betere tijden op de evenaar, die andere symbolische grens.

Dag 96

Greet is goed aan het bekomen van de operatie van gisteren. Alles zag er goed uit, de verdoving was weer wat verminderd, en ze was weer een heel klein beetje wakkerder. Hoewel ze nog steeds wat droevig wordt wanneer ze ziet wat er aan de hand is, raakte ze vandaag toch niet meer zo erg in paniek, waarschijnlijk door de nieuwe medicatie. Hopelijk kan ze binnenkort echt verwerken wat er met haar gebeurd is, en moet ze niet meer telkens opnieuw door die verschrikking heen.

Dag 95

De operatie van vandaag was al heel vroeg. We waren er al aan gewoon dat we op operatiedagen 's middags niet op bezoek konden gaan, maar vandaag was ze om half elf al terug op haar kamer. Eigenlijk is dat voor ons beter zo, want dan hebben we minder tijd om ongerust te zijn. Alles is vlotjes verlopen, allebei haar benen zijn weer een stukje verder dichtgemaakt. Ook de donorplaatsen van de eerdere operaties zien er, volgens de dokter, goed uit.
Wel was ze nog diep in slaap, maar na zo'n ingreep moet ze ook de kans krijgen om weer wat te recupereren.

Dag 94

En toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat een beetje zonneschijn Greet alleen maar goed doet. Alles verloopt op dit moment voorbeeldig. De nachtverpleger wist te melden dat ze de rustigste nacht tot hiertoe achter de rug had. De cijfertjes op het toestel dat de verdoving controleert beginnen stilaan te minderen. Haar verwondingen beginnen stilaan dicht te groeien en voor morgen is er weer een operatie gepland om een stukje huid te verplaatsen.

Dag 93

Vandaag is het een zonnige maar ijzigkoude dag. Terwijl we door de gangen wandelen schijnt de lage middagzon ons in de ogen. We hebben ondertussen al veel weertypes gezien op onze dagelijkse trip naar Gasthuisberg. De eerste weken zagen we zelfs hoopvolle voortekens in een schijntje zon, of gaf een meteorologische depressie ons een gelijkaardige stemming. Intussen is onze mood wat weersonafhankelijker geworden. De voornaamste reden hiervoor is de trage maar gestage evolutie die Greet doormaakt, in de goede richting. Iedereen die de wonden heeft gezien is erg positief over het genezingsproces en dat geeft ons natuurlijk een enorme opkikker.

Dag 92

Vandaag is het, zoals overal, ook in het ziekenhuis erg rustig. Niet alleen lopen er weinig bezoekers rond, ook voor Greet is het een rustdag. Geen speciale ingrepen, en zo weinig mogelijk verbandwissel. Zo krijgt ze de gelegenheid om weer wat kracht op te doen, en je kan aan haar zien dat ze daar goed gebruik van maakt. Ze ziet er nu iets minder fragiel uit dan vorige week.


A little update
Since last time that we wrote an update in English we have seen some changes for the better. The surgeons have been able to close Greet's left leg, grafting skin from healthy places, and the grafts seem to take quite well.
She has lost a lot of weight during the last weeks, but seems to be recuperating now.
We have been through a few anxious days the previous week, when Greet caught a bad fever, with temperatures rising up to 40°C, but this is over now, the doctors are fairly happy with her and therefore so are we. Although Greet is still under sedation, she now and again wakes up, just enough to feel that things are not right, and then she panics, starts crying or rather would like to cry but can´t, due to the respiration tubing and than she looks very unhappy. It's so heartbreaking, but it is a phase we will have to go through.

Las ultimas noticias
Desde la ultima vez que escribimos en español, ha habido algunos cambios en la condición de Greet. Los cirujanos pudieron cerrar las heridas en su pierna izquierda, tranplantando partes de su propia piel, y parece que esta piel se adhiere bien en su nuevo lugar.
Perdió mucho peso durante las ultimas semanas, pero parece que está recuperando un poco.
La semana pasada pasamos por unos días de angustia, porque Greet tuvo mucho fiebre, con temperaturas aumentando hasta 40°C. En este momento se encuentra mejor y los doctores están contentos y por eso nosotros también lo estamos. Aunque todavía recibe mucha anestesia, de vez en cuando despierta, bastante para sentir que no se encuentra bien, y entonces le entra el pánico y empieza a llorar, o mas bien trata de llorar y no puede a causa de los tubos de respiración que lo impiden, y se pone muy infeliz. En esos momentos nos duele el corazón, y esperamos que pronto sera capaz de hablar y indicar que llora por dolor, o miedo o tristeza.

Dag 91 Kerstmis

Kan je nu aan Greet een zalig, prettig, vrolijk Kerstmis wensen? Lijkt me nogal onaangepast. Beter: een rustige, vredige Kerst, zonder koorts, pijn, angst of verdriet.
Ben echt benieuwd wie haar eerste glimlachje gaat krijgen als haar waterlanders eenmaal achterwege blijven. Mama of papa? Die verdienen het zeker. Iemand van de verpleging? ’t Is hen van harte gegund. Zo kunnen ze ons Greet eindelijk eens echt leren kennen na al die maanden. Roel? Of Kaat? Kaat! Natuurlijk Kaat.
Maar ik kan me voorstellen dat Greet geen zin heeft om te glimlachen naar al diezelfde gemaskerde, haast onherkenbare gezichten met door dat masker gesmoorde stemmen. Dat zicht alleen al is reden genoeg om te wenen.

Mijn kerstwens: dat lachje van haar!

’t Zou de mooiste kerstcadeau zijn voor ons allemaal en voor iedereen die zo intens meeleeft.

Oma