Nieuwjaar!

Eerst en vooral wil ik iedereen zeer plezierig en prachtig 2010 wensen! Voor mij is het simpel, het jaar zal in ieder geval beter zijn dan het vorige...

De kerstperiode heb ik thuis doorgebracht: 10 hele dagen weg van het ziekenhuis. Het was een beetje een test, om te kijken of helemaal naar huis gaan haalbaar is , later, of binnenkort. En het was een succes, ik heb er van genoten, zo gezellig thuis zijn. We zijn ook met de hele familie enkele daagjes in een kasteel gaan overnachten. Dat was nog spannender voor mij. Na zolang op een veilig ziekenhuiskamertje te liggen is slapen in een vreemde omgeving best eng. Gelukkig kreeg ik de prinsessenkamer.En als een echte prinses op de erwt ben ik uit mijn bed gevallen. Matrassen stapelen is toch niet zo'n goed idee. Niets ergs, we hebben er goed om gelachen. Enkel mijn wang zag een beetje blauw van tegen mijn nachtkastje te botsen. Best lastig met al die nieuwjaarszoenen achteraf.


Om met nieuwjaar al meteen zwaar te gaan feesten is het nu nog een beetje te vroeg. Gelukkig heb ik een stel lieve (sorry, leuke) vriendinnen die dan gewoon naar ons thuis komen om mee te komen vieren. Dankzij hun heb ik dit jaar eindelijk een geweldige oudejaarsavond gehad. Beter dan vorig jaar, toen ik nog aan buisjes en tubes lag met m'n ogen dicht.



En toen moest ik dus terug naar het ziekenhuis. Dat was eventjes balen, maar dit weekend mag ik terug naar huis. Het was een beetje een spannende week, want ik had allerlei afspraakjes met dokters ivm met toekomstige operaties. Want nu ik stilaan weer op mijn benen kan staan wordt het tijd om de toekomst te gaan plannen, niet? Maar voorlopig staat er nog niets concreets vast.

Maar de week zit er al weer op, nog eventjes ergo- knutselen, en dan ...
naar huis.

Ziezo, ik ben weer thuis.
wat hebben we deze week geleerd?
1. als je een jaar binnenzit is het buiten koud. De kerstmarkt en consoorten is bij nader inzien toch niks voor mij. Ik doe maar weer een winterslaap denk ik. haha.
2. als je je handen loslaat, stap je zonder steun. Kijk mama, zonder handen!! Het was nog een beetje wankel. Maar met een beetje oefening... stap ik binnenkort met twee, één, géén krukken meer.
3. als je ergens naartoe wil gaan met een rolstoel, zijn trapjes niet echt handig. Ik probeer tegenwoordig wat uitstapjes te maken, maar het is niet altijd even gemakkelijk om overal binnen te geraken. En als ik dan eenmaal binnen ben, moet ook de toilet bereikbaar zijn. En in Leuven is dat niet overal zo!

Sinterklaas

joepie de sint is geweest!
Niet alleen hier in het ziekenhuis maar ook thuis. En wat is een beter moment om thuis te blijven slapen dan de nacht dat je je schoentje moet zetten? En geslapen heb ik, als een roosje, ik heb zelfs sinterklaas niet horen binnenkomen. Alles is dus goed verlopen, en vanaf nu mag ik van vrijdagavond naar huis, joepie.

Nu dat ik in de weekends thuis ben, kan ik stilaan meer "normale" dingen gaan doen: winkelen, iets gaan drinken, bij vrienden op bezoek... mijn leven is nog lang niet zoals voordien, en dat zal nog wel een tijdje zo blijven. Maar het is wel leuk dat ik af en toe kan doen alsof.

Ondertussen in Pellenberg...

...gaat alles de goede kant op.
Nu ik eindelijk recht sta op mijn twee voeten, krijgen ze me niet meer klein! Het gaat hier supervlot. Ik kan intussen al met krukken lopen. Nog een beetje wankel, maar het begint te gaan. En trappen lopen begint ook al te vlotten...geweldig. Vanaf nu is het dus vooral conditie kweken: handbiken , afstanden stappen (van de ene kant van het ziekenhuis naar de andere), trappen lopen... allemaal best vermoeiend, maar zo leuk dat het allemaal kan.

Er is ook minder goed nieuws, Emilie, het derde meisje van het ongeval van vorige week, heeft de strijd verloren. Jammer genoeg krijgt niet iedereen een nieuwe kans.... Het bewijst nog maar eens dat er dringend iets moet veranderen!Een beetje mijn plan trekken vanuit de rolstoel:
koken met een spiegel!

Het nieuws

Vandaag op het nieuws:
17 per week.
17 fietsers worden per week ondersteboven gereden door gevaarlijke voertuigen op vier wielen of meer, en komen er zwaargewond of helemaal niet meer uit.
Best akelig als je er over nadenkt. En het ís ook om over na te denken. 17 per week. Dat is een klein klasje, een grote groep vrienden, een familie als je wil. Is het dan stillekesaan geen tijd om hier iets aan te doen? Om onze fietspaden een klein beetje veiliger te maken en automobilisten te laten beseffen dat ze niet alleen op de weg zijn? Het lijkt voor velen ver-van-m'n-bed, maar voor je weet...komt het akelig dichtbij.
Ik heb zelf heel veel geluk gehad, en ik ben blij dat het deze dagen steeds maar beter wordt... maar van wat er dit weekend weer gebeurd is word ik kwaad hoor!Het lijkt wel of de ene fietser na de andere van de weg gemaaid wordt...
We willen dan ook onze steun beteugen aan de familie en vrienden van de meisjes die deze week het verkeer niet overleefd hebben. En duimen voor het meisje dat zwaargewond in het ziekenhuis ligt. Want kijk... een goede afloop: het kan! Je moet er in blijven geloven.

fioew

Fioew, uitgeput lig ik weer in bed na een sessie armspieroefeningen. Ik moet en zal Kaat verslaan in de volgende armworsteling. En op krukken lopen. En mezelf rechtduwen in bed. Ze zijn broodnodig die armspieren. Ik begin dan ook hoe langer hoe meet op een zwenkampioene te lijken, met mijn schouders, die zeker drie keer zo dik zijn als toen ik hier 4 maand geleden toekwam.

Nu ik kan stappen is mijn programma heel wat zwaarder geworden. Gedaan met naar de kine met het bed, rustig liggend oefeningen doen. Vanaf nu is het stappen stappen en nog meer stappen. Tussen de baren, trapje op, trapje af, op de loopband, steeds sneller en sneller, op de gang, met een looprekje of rollatortje...

En, vanaf nu doe ik ook aan sport: geen wii-spelletjes meer (helaas, twas nog zo leuk) maar rolstoelbehendigheid (op de achterste banden balanceren is écht spannend) en evenwichtsoefeningen: dat is rechtstaan, handen lossen, en dan pingpongen of ballen naar de basketring gooien of petanquen. Akelig, als je meer dan een jaar niet meer alleen gestaan hebt. Ik gebruik spieren die ik al lang niet meer gebruikt heb. In mijn voeten.

Mijn dagen zijn dus goed gevuld, en best vermoeiend, en voor de rest: slapen slapen slapen. Heerlijk.

halloween

Ziezo, de halloweengekte is achter de rug. De ergotherapeuten kunnen rusten na enkele weken als kippen zonder kop rond gelopen te hebben met spinnen en uitgeholde pompoenen. En ze mogen trots zijn op hun werk, me dunkt, want het was echt waar de moeite. Een lange, anderhalf uur durende wandeling leidde ons langs allerhande grappige of akelige tafereeltjes, tussen de bomen sprongen hier en daar wat vreemde gedrochten tevoorschijn, onze toekomst werd voorspeld, en op het einde was er pompensoep en pompoentaart voor iedereen. Een geslaagde avond, dus.
En op algemene vraag, het geheime pompoentaartrecept:

nodig:
1 taartenbodem kruimeldeeg
150 gr bruine suiker
2 eieren
500 gr pompoen, gekookt, gepureerd en afgekoeld (dus vergeet dit niet op voorhand te doen)
1 dl room
1 el zoete cherry (eventueel)
1tl kaneel
en nog wat kruiden zoals nootmuskaat, gemberpoeder.. naar hartelust.

meng alles(buiten de taartbodem) goed door elkaar, giet het in de taartbodem (die je in een vorm gelegd hebt natuurlijk) en bak 40 min op 180 graden.
En smullen maar!