Dag 110

Greet was vandaag bijzonder goed gezind. De glimlachjes leken wel in de uitverkoop. Ze voelde zich blijkbaar erg goed, en dat liet ze merken, bij het lezen van de kaartjes, bij het uitpakken van het kadootje van vandaag, bij het drinken, en zelfs bij het bezoekje van de dokter.
De dokter is nog eens langs gekomen, om te vertellen hoever de zaken staan. Hij vroeg haar of ze dat zelf ook wilde horen, en toen knikte ze ijverig van ja. En ze kon er ook goed tegen om dat allemaal te horen. Waarschijnlijk weet ze intussen wel al min of meer wat er allemaal aan de hand is, maar ik denk niet dat ze alles al beseft. Maar de dokter was tevreden over de vooruitgang die ze maakt, en dat zal voor haar ook wel goed zijn om te horen.

De spraakcomputer die gisteren bij haar bed stond, was weer een beetje aan de kant geschoven. Het een voor een aanduiden van de lettertjes, die dan ook nog eens in een ongewone volgorde staan, is iets wat veel concentratie vraagt. Dat lukt dus nog niet zo goed. Misschien dat we straks nog eens proberen. De kans is ook groot dat ze binnenkort een "spraakcannulletje" krijgt, in de plaats van het buisje waardoor ze nu ademt. en dat zou het mogelijk moeten maken om echt te praten. Dat gaat hopelijk beter, en dat moet ze vroeg of laat toch opnieuw leren.

Vanavond sliep ze weer toen we binnentraden. Liesbeth (de verpleegster) zei dat ze heel de namiddag geslapen heeft, en blijkbaar zo diep dat ze veiligheidshalve de beademing heeft aangelaten. Het kan maar deugd doen denk ik dan. Enfin, we hebben haar toch maar wakker gemaakt want we komen tenslotte niet graag voor niks. Dat wakker worden duurde wel even, vooral die pogingen van haar om haar ogen open te doen en dan ook open te houden, maar zo kennen we haar tenminste terug :-).
We hebben wat gekletst en wat gedronken. Dat wil zeggen dat wij veel babbelden en af en toe wat water spoten in Greet haar mond, terwijl dat arme schaap maar pogingen bleef doen om iets te zeggen, met haar lippen. Beeld maar geen klank in het jargon. En iedere keer dat ze iets wilde zeggen interpreteerden we dat gemakshalve als "water" en dan spoten we weer wat water in haar mond. Gelukkig hadden we het af en toe juist.
Bericht aan Liesbeth (de vriendin): roze konijnen zou ze eigenlijk wel zien zitten
Bericht aan Helena: van vuile moppen krijgt ze toch nog buikpijn

Dag 109

De chirurgen waren er al vroeg bij vandaag. Toen ik rond de middag belde om te vragen of Greet tijdens het bezoekuur nog op de kamer zou zijn, bleek ze al terug, EN al wakker. De operatie is vlot verlopen. Er is weer een stuk van haar rechterbeen toegemaakt en ze bleek er niet te veel last van te hebben.

Nu ze steeds beter wakker is, gaat de communicatie ook ietsje beter, maar als we niet kunnen raden waar ze naartoe wil, blijft het moeilijk. Ze kan zo hulpeloos en verdrietig zijn als het haar niet lukt om ons iets duidelijk te maken. Daarom gaan we straks proberen of ze woorden kan maken, door letters aan te duiden op een bord. Dan geraken we misschien iets verder dan alleen maar: "warm? koud? dorst? pijn? muziek? ..."

Wat is het verband tussen Greet en Lernaut-en-Hauspie? De spraakcomputer. Jaja, die Greet is ondertussen geëquipeerd met een heuse high-tech computer, te bedienen via een laser die aan haar bril vastgemaakt is. En daarvan is de bedoeling dat ze langzaamaan kan gaan duidelijk maken wat ze eigenlijk wil, want dat uitvragen met ja/nee vragen is uitermate frustrerend, voor ons en voor haar. Maar voorlopig gaat dat nog niet al te goed want ook met haar hoofd draaien om die laser te richten is nog vermoeiend. Dus dan maar TV kijken. Naar zo een domme Amerikaanse show op ketnet, maar toch grappig. Maar haar gevoel voor humor is ze toch niet kwijtgeraakt want ze heeft een paar keer breed geglimlacht op een of ander grapje.

Drinken

Een vogeljong uit het nest gevallen. Dat was het beeld dat een van Greets vriendinnen heeft gebruikt na een bezoek. Een treffender beeld kon ze inderdaad niet maken. En als een uit het nestgevallen vogeljong hebben we Greet vandaag te drinken gegeven. Met een spuitje gevuld met wat water. En ze tuitte haar lippen rond het gaatje van de spuit, en ze genoot zichtbaar van de paar druppels water die ze binnen kreeg. En wij genoten intens van deze gelegenheid om ook eens iets voor haar te kunnen doen.
Maar eigenlijk nog meer van het feit dat ze ons eindelijk kon duidelijk maken dat ze iets wilde, namelijk drinken.

Dag 108

De afgelopen maanden zag ik elke dag mensen in het ziekenhuis toekomen met cadeautjes en dat maakte me dan telkens weer wat jaloers. Het drukte mij telkens met mijn neus op het feit dat we zo machteloos waren, en zo weinig konden doen voor Greet. Maar eindelijk komt daar nu verandering in. Er staat hier thuis nog een hele stapel kerstcadeautjes te wachten voor Greet van haar neven en nichtjes. We hebben Greet beloofd dat we elke dag een pakje zullen meebrengen. Dat scheen ze wel een leuk idee te vinden en zo ziet ze dat de hele familie aan haar denkt.
Stiekem blijf ik dan nog wel wat jaloers op de mensen die bloemen kunnen meebrengen of lekkere dingen (taart! champagne!), of nog meer op diegenen die met een valiesje in de hand naar de uitgang gaan, maar tegelijk groeit ook het vertrouwen dat we ook die binnenkort zullen inhalen.

Morgen is er weer een operatie gepland. Dat wordt dus weer tegelijk een spannende dag, en een dag die haar een stap verder helpt.

Met dank aan Johan voor de foto.

Dag 107

Vandaag was Greet heel wakker. Super! Ze knikte enthousiast ja en nee op alle vragen die we haar stelden. We hebben eindelijk een echt (toch bijna echt) tweerichtingsgesprek kunnen voeren. Ze kon ons onder andere duidelijk maken dat ze te warm had en dat we het dekentje van haar af moesten halen. Hiervoor was natuurlijk wel een hele serie van ja-neen vragen nodig. Ook mochten we van haar de muziek in haar kamer niet opzetten. Waarom niet was niet echt duidelijk, misschien was dat te vermoeiend voor haar. Als ze nog een klein beetje sterker is zal terug kunnen praten. Dan kan ze eindelijk echt duidelijk maken wat ze juist wil en waar ze last van heeft.

We hebben haar uitgelegd waar ze was en hoelang ze er lag. Het was duidelijk dat ze dit begreep maar ze kon er tegen en schoot niet in paniek. Als we vroegen of ze wist waarom ze in het hospitaal lag knikte ze van ja, dus daarover hebben we voorlopig maar gezwegen.

Ze heeft vandaag weer verschillende keren geglimlacht, zelfs als we zeiden dat ze moest lachen in plaats van zo ongelukkig te kijken.

Ook kan ze al vrij goed met haar armen bewegen. Ze zit dan vooral aan de beademingsbuis te voelen, waarschijnlijk omdat ze dit irritant vindt. Ze heeft zelfs naar ons gezwaaid toen we naar huis gingen. Daarna zeiden we dat ze haar ogen moest toe doen en nog wat moest slapen deed ze dit onmiddellijk. Zo kan ze wat uitrusten zodat ze straks bij het avondbezoek opnieuw zo wakker kan zijn.

En al dit is gebeurd juist op die ene dag dat mama eens thuis is gebleven. Hopelijk is Greet straks dus uitgerust.

Roel

Dag 106

De zon schijnt weer, en de toestand van Greet gaat er weer op vooruit. Het lijkt erop dat de infectie van de vorige dagen weer onder controle is. Alles ziet er weer net een beetje beter uit dan de vorige dagen. Geen koorts meer, geen vieze beestjes meer in de staaltjes, en wonden die nu echt aan het genezen zijn.
Nu Greet vaker wakker is, moet ze ook weer leren spreken. Daarvoor krijgt ze binnenkort een ander ademhalingsbuisje, en dan zou het wat vlotter moeten gaan. Dat zal het leven voor haar wat gemakkelijker maken, wanneer ze zelf kan vertellen wat ze wil. Nu blijft het toch vaak een beetje raden wat er scheelt, als ze weent of grimassen trekt, of gebaren maakt die we niet kunnen interpreteren. Ze kan dan wel ja en nee knikken, maar als wij of de verpleegkundige de foute vragen stellen, dan helpt dat allemaal niet veel. Maar voor het echt zal lukken om te spreken, zal ze eerst nog wat moeten oefenen.
Dat laat ons ook weer beseffen hoeveel ze opnieuw zal moeten leren. Ze is op dit ogenblik zo verzwakt, dat elke beweging moeite kost. Als een uit het nest gevallen vogeltje, zeggen haar vriendinnen. Dat betekent dat ze alles van begin af aan opnieuw zal moeten opbouwen. En dat zal uiteraard nog een lange tijd vragen.

Dag 105

Vandaag mocht er weer een delegatie van het Gogogreet-team mee op bezoek. Ze waren vast van plan om haar aan het lachen te krijgen, maar ook nu was Greet weer eerder in een ween-stemming, en dat maakte dat de vriendinnen ook net langer in een giechelstemming waren. Maar we hadden wel indruk dat ze niet graag had dat we weer weggingen op het einde van het bezoekhalfuurtje.

Gisteravond was het nieuwjaarsreceptie van de tangoclub. Wij hebben een mooie cheque gekregen, met de opbrengst van het benefietbal. We willen hier nog eens zeer gemeend iedereen bedanken die dit mee heeft mogelijk gemaakt, vooral Hilde, Roger en Monique, en zeker ook de mannen van den Travoo. Wij staan telkens weer sprakeloos van de solidariteit van zoveel mensen, waarvan sommigen Greet of ons niet eens kennen, en die toch met ons meeleven, en iets willen doen.
Een gedeelte van het geld zullen we zo snel mogelijk overmaken aan het bloedtransfusiecentrum. Zij zullen dit zeker goed kunnen gebruiken nu er weer een bloedtekort dreigt.

20u: Vanavond was Greet weer een beetje wakkerder, en dus hebben we van de gelegenheid geprofiteerd om enkele kaartjes voor te lezen. We toonden haar een kaartje met een slagroomtaart met aardbeien, en dat bracht zowaar een lachje tevoorschijn.