Dag 104

Vanmorgen is Greet onder de scanner geweest om alles nog eens grondig te controleren en proberen uit te vissen waarom ze nu eigenlijk zoveel koorts maakt. Op de definitieve resultaten hiervan is het nog eventjes wachten. De koorts zelf wordt nu goed onder controle gehouden, en daardoor is zijzelf een stuk rustiger dan gisteren.

Nu alle kaartjes van de muren en deuren en vensters zijn afgehaald, hebben we dat dikke pak e-kaartjes eens geteld en het zij er precies 104. Hoe toepasselijk.

Dag 103

Het kon niet blijven duren blijkbaar, de goed-nieuws-show van de laatste weken. Vanmorgen had Greet weer een stevige koortsopstoot, en er zijn ook weer wat bacteriën gevonden. Dat betekent dus weer een antibioticakuur, weer een serie onderzoeken om te zien waar het juist vandaan komt, en weer bang afwachten.
Vanmiddag was de koorts wel al weer gedaald, en was ze terug een stuk stabieler. Laat ons dus maar duimen dat het allemaal weer vlug achter de rug is.

Voor wie haar een kaartje wil sturen: Greet ligt nog steeds op afdeling 519, ze is alleen tijdelijk een plaatsje opgeschoven. En vermist er niemand anders met dezelfde naam in het ziekenhuis is, vinden ze haar ook zonder die nummer wel terug.

20 u: Ook vanavond was haar koorts weer flink opgelopen. Omdat ze intussen wel wakker was, had ze er ook behoorlijk last van. Maar dadelijk verhuist ze weer naar haar oude kamer, en daar staat het oude, intussen vertrouwde dialysemachien op haar te wachten. De kans bestaat nog altijd daar haar hoge temperatuur daaraan te wijten is, en in elk geval zal dat haar toch wat afkoelen, als het toch door de beestjes zou komen.

Dag 102

Door de dikke sneeuwlaag heen zijn we toch naar het ziekenhuis geploeterd. We waren extra vroeg vertrokken, zodat we nog net op tijd waren voor de aankondiging van het bezoekuur. Normaal zou Greet op een dag als deze er zeker op uit getrokken zijn met haar fotoapparaat om wat sfeerbeelden vast te leggen van deze sneeuw zoals we hem niet dikwijls te zien krijgen. Weer iets dat ze gemist heeft.

Het ziet ernaar uit dat er stilaan terug beweging komt in haar nieren. Nu ze niet meer continu aan de dialyse ligt, waren er twee mogelijkheden: of ze zou alle vocht en afvalstoffen opstapelen, of ze zouden langs de gewone weg afgevoerd worden. En op zijn minst een gedeelte van het vocht heeft de normale weg terug gevonden.

Vanavond moet Greet verhuizen naar een andere kamer. De thermostaat moet worden gerepareerd, en ook aan de bekabeling van de computer schijnt het een en ander te mankeren. Tijd dus voor groot onderhoud in de kamer, en dat kan natuurlijk niet terwijl zij daar ligt. Daarom hebben we vandaag eens echt kunnen helpen, en hebben we alle kaartjes afgehaald. Want na het technisch onderhoud volgt ook een grondige poetsbeurt, en dan moeten de kaartjes eventjes weg. Dat geeft ons ook de gelegenheid om alle kaartjes eens voor te lezen op een ogenblik dat ze wat wakker is. Maar zodra ze weer definitief geïnstalleerd is, zullen we de kamer natuurlijk opnieuw versieren.

Dag 101

Greet heeft ondanks haar koorts een rustige nacht achter de rug, en haar temperatuur is ook weer gedaald naar een aanvaardbaar niveau gedaald.
Vanmiddag was ze nog afgekoeld en suf van de verzorging, en we hopen dat ze straks wat wakkerder zal zijn,maar dat ze niet weer te warm wordt. Er wordt nog steeds gewerkt aan de airco op haar kamer.

Dag 100

Honderd dagen. Honderd dagen slaapt ze al.
Honderd dagen van vechten, en volhouden.
Honderd dagen van afwachten, bang zijn, en dan weer eens blij met een klein stapje vooruit.
Honderd dagen. Moeten we dit nu vieren omdat we blij dat ze al zover geraakt is? Of moeten we juist treuren omdat ze hier zo lang moet liggen in de plaats van van het leven te genieten?

Honderd dagen slaapt ze al. Dat is niet hetzelfde als 100 jaar natuurlijk, maar toch is het lang, en is het tijd dat ons prinsesje ontwaakt. Vanmiddag deed ze nog een stevige poging, maar de medicijnen kunnen slechts heel langzaam afgebouwd worden, omdat ze anders last zou krijgen van allerlei neveneffecten.

We hadden ook nog een gesprek met een dokter. Vanaf vandaag is de continue dialyse weer gestopt, en krijgt ze een korte dialyse dagelijks gedurende een uurtje of twee. We moeten er wel op voorbereid zijn Greet hierdoor weer koorts gaat krijgen. Zolang die niet al te hoog oploopt en er geen infecties gevonden worden, moeten we ons dus niet ongerust maken (zegt de dokter, of dat ook gaat lukken is nog wat anders.)

20u: We waren verwittigd, maar dat haar temperatuur zo snel en zo hevig zou oplopen hadden we toch niet verwacht. Ze was wel erg warm, en ze had er duidelijk veel last van. Nog steeds volgens diezelfde dokter is dit een fase waar ze onvermijdelijk vroeg of laat doorheen moet. Het is alsof ze moet afkicken van de kunstnier, en blijkbaar vinden de dokters dat Greet daar nu sterk genoeg voor is. We doen ons best dit te geloven, maar het is moeilijk haar zo te zien.

Intussen is er weer eens iemand van de technische dienst langs gekomen om de temperatuur van haar kamer bij te regelen. In het begin, toen Greet regelmaat sterk afkoelde tijdens de verzorging, kregen ze de kamer niet warm genoeg, en nu kregen ze de temperatuur niet meer beneden de 25 graden. Dat is nu weer opgelost, dus hopelijk helpt haar dat ook een beetje om wat af te koelen.

Dag 99

Vandaag kreeg Greet bezoek van de vzw de roze trizee. We hadden gehoopt dat dit haar vrolijk genoeg zou stemmen voor nog een lachje, maar helaas. Ze had nog maar pas wat extra pijnstillers gekregen, en dus was ze nog te suf om te reageren. Bovendien was ze een beetje misselijk, en daardoor eerder in de stemming om te wenen dan om te lachen.

Men wist ons vandaag te vertellen dat het behandelde stuk van haar rechterbeen goed aan het genezen is, en ook de donorplaats op haar rechteronderbeen is weer helemaal toe. Aan de linkerkant schijnt het allemaal wat moeizamer te gaan. Daar is de transplantatie niet helemaal aangeslagen. Het zal nog de nodige tijd vragen voor alle wonden dicht zijn, maar langzaam maar zeker wint ze toch terrein.

dag 98 nieuwjaar

Om te beginnen: aan iedereen een heel gelukkig Nieuwjaar gewenst!

Greet was net aan het wakker worden toen we binnen kwamen. We moesten haar een beetje aanmoedigen, maar na een poosje was ze toch redelijk wakker. We hadden de indruk dat Greet iets wilde zeggen. De verpleger zag dit ook en zei 'wacht, we zullen haar eens proberen te laten spreken'. Wat een leuk nieuwjaarsgeschenk! Het ventieltje van haar beademingssysteem draaide hij toe en omdat ze nu door haar mond ademde, kwam er weer lucht langs haar stembanden. Het moet voor haar een heel raar gevoel zijn om na lange tijd weer zo te ademen en ze moest er nog eventjes aan wennen. Ze zal dus nog een paar keer moeten oefenen voor ze echt zal kunnen spreken.
Ondertussen heeft de verpleger wel al een codetaal met haar afgesproken. Door met haar ogen te knipperen, zegt ze 'ja' of 'nee'.
Als tweede nieuwjaarscadeau kregen we vandaag opnieuw een klein glimlachje te zien! Jeej! Oma, doe nog van dat soort wensen!!

Kaat

Vannacht om 12 uur wilden we vanaf de mollekesberg naar het vuurwerk gaan kijken, maar door de mist is dat beperkt tot het luisteren naar het geknal. Dat werd echter meer dan goedgemaakt door Kaat en Cove die kort voor middernacht aan onze deur stonden met een fles champagne. We hebben dan toch nog een toast uitgebracht op 2009, het jaar waarin Greet beter moet worden.....zal worden.....wordt.