zaterdag 10 oktober 2009
vrijdag 9 oktober 2009
Joepie.
Vandaag en gisteren,
heuglijke dagen in revalidatieland.
Vanaf nu kan ik officieel stappen. Voor wie denkt het verkeerd gelezen te hebben: vanaf nu kan ik officieel stappen.
Gisteren wilden we bij de kine wat stappen met de aloude opstelling katrollen-looprek, dat wel redelijk gaat maar niet echt stappen is, eerder opgehangen je benen bewegen.
Maar het staplokaaltje was bezet, dus moesten we het doen met de middelen die we hadden. Dus besloten we maar eens te proberen of ik tussen de baren kan lopen. de baren, dat is : zoals in de films, weer leren lopen terwijl je je op je armen opduwt tussen twee balkjes. En guess what? Het lukte! Meer zelfs, die baren is meer een beetje als evenwicht, en een klein beetje extra steun. Dus zo liep ik vrolijk en gezwind de kinezaal door. joepie joepie, ik kan lopen zonder dat vervelend korset enzo. Het gaat zelfs beter nu, mits een beetje spalkjes die mijn dropvoetje mee omhoog houden. joehoew.
Maar daar stopt he ni hoor. Vandaag had mijn kinesist nog zo'n schitterend idee: Ze kwam mijn kamertje binnengewandeld met een looprekje. Ze zegt, Greet, zegt ze, ge ligt al veel te lang in u bed. Tijd dat ge er uit komt. En zo gezegd zo gedaan. Ik zette mij op de rand van het bed, stapte met mijn looprekje tot aan de rolstoel en plofte erin. Het ging uiteraard niet zo vlotjes als het hier staat, op de rand van mijn bed gaan zitten is op zich al een onderneming. Maar dus, voorlopig nog met een beetje begeleiding en binnenkort helemaal alleen: Greet komt uit haar bed. Hoera!
Vanaf nu mag ik dus 00k niet meer z0 veel in mijn bed liggen, m0et ik 00k altijd met de r0lst0el naar de kine k0men, en vaker recht zitten tijdens de dag. Tis verm0eiend, maar alleen maar d00r te 0efenen w0rdt het minder verm0eiend, ahja.
Verder heb ik vandaag een pompoen aangevallen én overwonnen ahja (als ik da nog ni kon). Soep van draaien zeg ik. En taarten bakken natuurlijk.
Tot zover het goede nieuws
hopla.
Vandaag en gisteren,
heuglijke dagen in revalidatieland.
Vanaf nu kan ik officieel stappen. Voor wie denkt het verkeerd gelezen te hebben: vanaf nu kan ik officieel stappen.
Gisteren wilden we bij de kine wat stappen met de aloude opstelling katrollen-looprek, dat wel redelijk gaat maar niet echt stappen is, eerder opgehangen je benen bewegen.
Maar het staplokaaltje was bezet, dus moesten we het doen met de middelen die we hadden. Dus besloten we maar eens te proberen of ik tussen de baren kan lopen. de baren, dat is : zoals in de films, weer leren lopen terwijl je je op je armen opduwt tussen twee balkjes. En guess what? Het lukte! Meer zelfs, die baren is meer een beetje als evenwicht, en een klein beetje extra steun. Dus zo liep ik vrolijk en gezwind de kinezaal door. joepie joepie, ik kan lopen zonder dat vervelend korset enzo. Het gaat zelfs beter nu, mits een beetje spalkjes die mijn dropvoetje mee omhoog houden. joehoew.
Maar daar stopt he ni hoor. Vandaag had mijn kinesist nog zo'n schitterend idee: Ze kwam mijn kamertje binnengewandeld met een looprekje. Ze zegt, Greet, zegt ze, ge ligt al veel te lang in u bed. Tijd dat ge er uit komt. En zo gezegd zo gedaan. Ik zette mij op de rand van het bed, stapte met mijn looprekje tot aan de rolstoel en plofte erin. Het ging uiteraard niet zo vlotjes als het hier staat, op de rand van mijn bed gaan zitten is op zich al een onderneming. Maar dus, voorlopig nog met een beetje begeleiding en binnenkort helemaal alleen: Greet komt uit haar bed. Hoera!
Vanaf nu mag ik dus 00k niet meer z0 veel in mijn bed liggen, m0et ik 00k altijd met de r0lst0el naar de kine k0men, en vaker recht zitten tijdens de dag. Tis verm0eiend, maar alleen maar d00r te 0efenen w0rdt het minder verm0eiend, ahja.
Verder heb ik vandaag een pompoen aangevallen én overwonnen ahja (als ik da nog ni kon). Soep van draaien zeg ik. En taarten bakken natuurlijk.
Tot zover het goede nieuws
hopla.
donderdag 1 oktober 2009
Halloween
Op woensdag 28 oktober organiseert het re-integratieteam van Pellenberg een Halloweenfeest!
Er is een spooktocht met allerlei activiteiten, griezelige hapjes en een feestje achteraf, dit alles op het prachtige terrein rond het ziekenhuis van Pellenberg.
En uiteraard is heel het parcour toegankelijk voor rolstoelen, ahja!
Iedereen is welkom,zeker ook kinderen.
dus
28 oktober 2009
van 18 tot 20 uur!
als je wil komen geef een seintje aan: marco.oggianu@uz.leuven.be
Ik zal er zijn!
Er is een spooktocht met allerlei activiteiten, griezelige hapjes en een feestje achteraf, dit alles op het prachtige terrein rond het ziekenhuis van Pellenberg.
En uiteraard is heel het parcour toegankelijk voor rolstoelen, ahja!
Iedereen is welkom,zeker ook kinderen.
dus
28 oktober 2009
van 18 tot 20 uur!
als je wil komen geef een seintje aan: marco.oggianu@uz.leuven.be
Ik zal er zijn!
Weer een stapje.
Het is hier de laatste tijd best moeilijk, een zwaar programma, slapeloze nachten, te veel om over na te denken... opgeven kan niet maar het is echt hard doorbijten om verder te gaan. Alle dagen zijn hier zo hetzelfde dat het moeilijk wordt nog iets leuks te vinden.
Maar we moeten verder, al is het zonder al te veel goesting. Ik kan hier niet altijd blijven liggen.
De volgende stap in het mobiliteitsplan is zelf in en uit mijn rolstoel kunnen klauteren. Maar dan moet ik natuurlijk rechtop kunnen zitten zonder steun un mijn rug. En ik dacht dat ik dat echt nog niet kon. Ik had er eerlijk gezegd een beetje schrik voor, omdat ik een deel van mijn buik- en rugspieren kwijt ben geraakt. Maar wonder boven wonder, gisteren bij de kine moest ik recht gaan zitten op de rand van mijn bed met een grote bal achter mijn rug. En toen leunde ik vooruit.... en zat ik plots helemaal recht. Uit mezelf. wow.
Maar we moeten verder, al is het zonder al te veel goesting. Ik kan hier niet altijd blijven liggen.
De volgende stap in het mobiliteitsplan is zelf in en uit mijn rolstoel kunnen klauteren. Maar dan moet ik natuurlijk rechtop kunnen zitten zonder steun un mijn rug. En ik dacht dat ik dat echt nog niet kon. Ik had er eerlijk gezegd een beetje schrik voor, omdat ik een deel van mijn buik- en rugspieren kwijt ben geraakt. Maar wonder boven wonder, gisteren bij de kine moest ik recht gaan zitten op de rand van mijn bed met een grote bal achter mijn rug. En toen leunde ik vooruit.... en zat ik plots helemaal recht. Uit mezelf. wow.
vrijdag 25 september 2009
woensdag 23 september 2009
douche
Gisteren was er hier op pellenberg een symposium over brandwonden voor de kine's en de verpleegsters. Dus kwamen mijn vriendjes van gasthuisberg eens kijken hoe het hier met me gaat. Ze kwamen ook eens bespreken of ik mijn drukpak al mag dragen, dat ervoor zorgt dat mijn littekens wat mooier worden, maar daarvoor was het wat te vroeg. Maar ze kwamen op het geniale idee om mij onder de douche te zetten!
Ik zag het niet helemaal zitten, na die vele, vaak erg pijnlijke baden in gasthuisberg. Maar het viel gelukkig allemaal nog mee. Ik werd op een speciale rolstoel gezet en onder een giga-douche gerold. De eerste douche in een jaar, waw. En eerlijk gezegd, het deed best goed, zo nog eens onder die stralen water, m'n haren wassen... het leek een beetje akelig maar het deed wel deugd.
Ik zag het niet helemaal zitten, na die vele, vaak erg pijnlijke baden in gasthuisberg. Maar het viel gelukkig allemaal nog mee. Ik werd op een speciale rolstoel gezet en onder een giga-douche gerold. De eerste douche in een jaar, waw. En eerlijk gezegd, het deed best goed, zo nog eens onder die stralen water, m'n haren wassen... het leek een beetje akelig maar het deed wel deugd.
zondag 20 september 2009
home sweet home
Al twee weekends ben ik thuis geweest en nog steeds geen verslagje, foei greet!
Wel, het was super! Het was een beetje spannend, mij in de auto installeren, weer naar huis rijden. Mijn maag was nog niet echt auto-bestand (typisch) maar we zijn er veilig geraakt! En gelukkig stond er thuis een heerlijk ziekenhuisbedje klaar met -joepie- mijn eigen donsdekentje.
En het voelde meteen thuis aan, alsof ik nooit was weggeweest. En wat doe je dan, als je eindelijk na bijna een jaar weer thuis bent? Gezelschapsspelletjes spelen met de zus natuurlijk, cadeautjes her-opendoen ( al wat ik in januari in mijn bijna-wakkere dagen gekregen heb was ik al weer vergeten. Leuk hoor, twee keer dezelfde cadeautjes kunnen krijgen.
Omdat ik ook eens wilde zien wat er allemaal veranderd is in de buurt zijn we ook een wandelingetje gaan maken. Amai amai, de spoorlijn door Herent is net het strand van Oostende-bad, al die enorme appartementen die ze daar neergepoot hebben.
En 's avonds: mosselen!!! Ahja, dat maken ze niet in de ziekenhuiskeuken. Dus dan moeten we er van profiteren als we thuis zijn hé!
En toen was het alweer tijd om naar pellenberg terug te keren. Een beetje veel te laat, maar voor de eerste keer kijken ze dat wel eventjes door de vingers...
Ondertussen in pellenberg...
Tijd voor een nieuwe rolstoel! Vanaf nu rol ik vrolijk rond in een knalblauwe quicky!Goodbye lelijk log uit-elkaar-vallend wrakje, waar ik niet eens zo goed in zat, welkom aan de vlotte lichte snelheid van mijn nieuw koersbakske. Eindelijk kan ik nu mee met de anderen door de gangen sjeezen (ik heb al koershandschoentjes hihi) . En binnenkort wil ik leren rolstoeldansen, dat gaat prima met dit ding. En we kunnen hem ook héélemaal uit elkaar halen, dus moeten we geen touren meer uithalen om alles thuis te krijgen. Maar toch zijn we nog op zoek naar een leuke tweedehands auto waar een rolstoel in past, zoals een berlingo of een kangoo. Wie ons helpen kan in deze zoektocht is een held!
Dit weekend zag ik er geen nut in mij te liggen vervelen in mijn bedje, als ik er in Herent ook een heb. Dus weer naar huis, natuurlijk. Zaterdag was het prachtig weer, dus weer tijd voor een wandelingetje en waarom niet, een terrasje in de zon. Zondag maakten we van de eetkamer een naaiatelier en deed ik mijn eerste barbecue in een heel lange tijd, super. En nu ben ik hier weer terug, vol nieuwe energie om er weer een week tegenaan te gaan. Het breekt toch echt wel de week, een weekendje thuis zijn, in plaats van heel de tijd in pellenberg te zijn. En dat maakt het allemaal wat gemakkelijker. Dus op naar volgend weekend!!!hip hoi!
Wel, het was super! Het was een beetje spannend, mij in de auto installeren, weer naar huis rijden. Mijn maag was nog niet echt auto-bestand (typisch) maar we zijn er veilig geraakt! En gelukkig stond er thuis een heerlijk ziekenhuisbedje klaar met -joepie- mijn eigen donsdekentje.
En het voelde meteen thuis aan, alsof ik nooit was weggeweest. En wat doe je dan, als je eindelijk na bijna een jaar weer thuis bent? Gezelschapsspelletjes spelen met de zus natuurlijk, cadeautjes her-opendoen ( al wat ik in januari in mijn bijna-wakkere dagen gekregen heb was ik al weer vergeten. Leuk hoor, twee keer dezelfde cadeautjes kunnen krijgen.
Omdat ik ook eens wilde zien wat er allemaal veranderd is in de buurt zijn we ook een wandelingetje gaan maken. Amai amai, de spoorlijn door Herent is net het strand van Oostende-bad, al die enorme appartementen die ze daar neergepoot hebben.
En 's avonds: mosselen!!! Ahja, dat maken ze niet in de ziekenhuiskeuken. Dus dan moeten we er van profiteren als we thuis zijn hé!
En toen was het alweer tijd om naar pellenberg terug te keren. Een beetje veel te laat, maar voor de eerste keer kijken ze dat wel eventjes door de vingers...
Ondertussen in pellenberg...
Tijd voor een nieuwe rolstoel! Vanaf nu rol ik vrolijk rond in een knalblauwe quicky!Goodbye lelijk log uit-elkaar-vallend wrakje, waar ik niet eens zo goed in zat, welkom aan de vlotte lichte snelheid van mijn nieuw koersbakske. Eindelijk kan ik nu mee met de anderen door de gangen sjeezen (ik heb al koershandschoentjes hihi) . En binnenkort wil ik leren rolstoeldansen, dat gaat prima met dit ding. En we kunnen hem ook héélemaal uit elkaar halen, dus moeten we geen touren meer uithalen om alles thuis te krijgen. Maar toch zijn we nog op zoek naar een leuke tweedehands auto waar een rolstoel in past, zoals een berlingo of een kangoo. Wie ons helpen kan in deze zoektocht is een held!
Dit weekend zag ik er geen nut in mij te liggen vervelen in mijn bedje, als ik er in Herent ook een heb. Dus weer naar huis, natuurlijk. Zaterdag was het prachtig weer, dus weer tijd voor een wandelingetje en waarom niet, een terrasje in de zon. Zondag maakten we van de eetkamer een naaiatelier en deed ik mijn eerste barbecue in een heel lange tijd, super. En nu ben ik hier weer terug, vol nieuwe energie om er weer een week tegenaan te gaan. Het breekt toch echt wel de week, een weekendje thuis zijn, in plaats van heel de tijd in pellenberg te zijn. En dat maakt het allemaal wat gemakkelijker. Dus op naar volgend weekend!!!hip hoi!
Abonneren op:
Posts (Atom)