aan tafel!

Greet heeft de voorbije week een nieuwe hippe rolstoel gekregen. Het is een veel lichter, kleiner en eleganter ding dan de vorige. Ze kan nu gemakkelijk zelf overal naartoe rijden en ook aan een tafel aanschuiven. Komt daarbij dat, nu Roel weer terug is van vakantie, we het voorbije weekend voor de eerste keer sinds een jaar weer met het hele gezin tegelijk thuis waren. En dus allemaal samen rond de tafel konden zitten.
We hebben ook geprofiteerd van het mooie weer, met een wandeling door het dorp, een pintje op een terras en de (waarschijnlijk) laatste bbq van het seizoen.

Thuis (voor eventjes)

examen

Héhé, ik heb mijn eerste examen achter de rug sinds..euhm... half juni 2oo8. En ik ben met glans geslaagd, joepie! Het is er maar eentje, voor de rest zal ik nog wat moeten wachten tot heel de administratieve rompslomp van herinschrijven en speciale commissies en uitzondering in orde is. Maar het alvast een goed begin. Een nieuwe start van het normale leven (hoewel, normaal, niet veel mensen leggen hun examen af terwijl ze in hun bed liggen.)

Gisteren was het picknick in het park met de hele familie, zo heb ik eindelijk iedereen eens gezien, en allemaal bij elkaar. Een gezellige boel met giga-kaasschotels, maar toch wel wat vermoeiend voor een klein meisje die korte kleine bezoekjes gewoon was. Maar het was echt een leuk idee, ik was moe maar tevreden!

De sisters & taartjes op het terras!

Picknick!

Bijna bijna...

Bijna bijna... mag ik naar huis!
Als dat geen geweldig nieuws is!
Niet voor altijd, dat zou wat overhaast zijn.
Maar toch alvast voor een dagje.
Over twee weekends halen we dus de allergekste toeren uit om me in de auto te krijgen en rijden we heel voorzichtig richting herent.
We vragen dus ook heel vriendelijk alsjeblieft om zelf ook nog even thuis te blijven.
Het zal zeker al een enorme aanpassing zijn, zo weer thuis na bijna een jaar (nuja, het is niet de eerste keer dat ik zo lang weg ben, maar deze keer is het toch anders) dus willen we dit graag gewoon onder ons houden. Als ik later nog eens thuis ben en klaar ben voor wat bezoekjes, laat ik dat zeker weten.
Maar het is alvast superspannend! Er is zoveel veranderd, een nieuwe veranda, een nieuwe keukenvloer, een groot deel van onze bomen uit... ik ben benieuwd!! En eindelijk weer eens een hele dag ons hondje Inka zien.. geweldig!



Verder gaat alles hier zijn gangetje, het begint een beetje een sleur te worden, slapen, eten, verzorging, kine, eten, kine, ergo, logo, eten, bezoek, slapen... Een weekje vakantie zou me goed doen. Maar dat is jammer genoeg niet voor direct. Ik heb intussen wel een naaimachine gekocht, zodat ik af en toe eens tijdens de ergo of in het weekend wat kan prullen met stofjes. Leuk leuk leuk. Mijn eerste creatie is af maar is nog eventjes in de was. Ik heb een boekje gekocht met allerlei ideetjes om van oude grote t-shirts (waarvan iedereen wel een hoopje van in zijn kast heeft liggen) nieuwe mooie dingen van te maken. Bloesjes, rokjes, kleedjes, kussens,wat je maar wil. pret alom. Wie dus van zijn oude t-shirts af wil om plaats te maken voor nieuwe herfstkoopjes: slechts 1 adres!

Verder moet ik ook wat proberen bloktijd tussen alles door te wurmen, want binnenkort heb ik mijn eerste examen. Het is alvast een begin, en zo probeer ik beetje bij beetje mijn laatste jaar Toerisme door te kruipen. Moet wel lukken.

En dit weekend is het weer ons jaarlijks familieweekend. Ze hebben me deze winter een keertje moeten missen, maar dit jaar kan ik naar aloude en zeer goede gewoonte de rol van chocomousse-voor-veel-personen-maker op mij nemen. Zo handig zijn die ergo-uurtjes.
En zondag komt heel de bende vanop de camping naar hier, want mij naar de camping brengen zag de verpleging niet zo zitten. Maar zo ben ik er toch een beetje bij, geweldig!

Zonder kakmooi kunnen wij niet revalideren.

Ik moet nog wat leren bij het bloggen, zoals niet voorbarig dingen schrijven die nog niet zo zeker zijn. Zoals conclusies trekken voor de foto's gemaakt zijn. Met mijn bekken is er voorlopig niks veranderd, maar de grote alwetende prof moet er nog eens naar kijken. Hoe dan ook kan ik steeds beter rechtstaan met mijn twee voeten plat op de grond (een halfuur is mijn record!) en vandaag heb ik eens geoefend op wandelen (onverantwoord met dit weer :) ) en het ging alweer wat beter. Het duurt vreselijk lang, maar beetje bij beetje merk ik wel dat er langzaam meer kracht in die benen van mij komt. Dagen als dit geven een beetje een dubbel gevoel. Langs de ene kant is het zo vermoeiend, het vergt echt veel van mij, fysiek en mentaal. Maar anderzijds is het ook geweldig te merken dat ik toch telkens weer vooruit ga.

Eindelijk heb ik ook eens de miljoenen kaartjes gelezen uit de periode dat ik nog diep in slaap lag (en ik ben nog steeds niet klaar). Alvast dankjulliewel voor de vele mooie kaartjes. De mooiste fleuren nu mijn muren op, met dank aan de broer. Allemaal ophangen is helaas onbegonnen werk.

Én: ik heb mijn haar geknipt, gedaan met de lange slierten,welkom kort kopje en froufrou. Foto's volgen nog. Maar het doet wel deugd met deze hitte. En Kaat heb ik ook al kunnen kortwieken, daar heeft ze een jaar op moeten wachten. Maar nu is ze eindelijk van haar zeemeerminnenmanen af!

De vooruitgang!

Twee dagen geleden kregen we het spijtige bericht dat kapper Glenn na 4 maanden het gevecht tegen de bacteriën verloren heeft. Samen met nog een andere vrouw (waarmee het gelukkig wel heel goed gaat en die samen met mij aan het revalideren is) waren wij de drie "erge gevallen" van de afdeling brandwonden in Gasthuisberg. Dan doet zo'n berichtje je toch wel iets. Ik was gisteren nog op gasthuisberg, en ik kan me voorstellen dat het voor hen ook een harde klap was. Na zoveel maanden samen vechten, proberen alles weer in orde te krijgen, en hem dan toch verliezen...
Kaat zei gisteren nog: ongelooflijk hoe een enorme vrachtwagen en een mini-bacterietje hetzelfde kunnen aanrichten. En ongelooflijk dat ik het dan toch overwonnen heb. Zo zie je maar, een jong lichaam kan veel. En de dokters en verpleging kan uiteraard ook enorm veel. En samen kom je er vaak, maar spijtig genoeg niet altijd...

Hier gaat het revalideren stilletjes verder. Met de wondjes op mijn benen gaat het de laatste dagen wat achteruit, hoewel het er vorige week zo goed uitzag. Maar de nazorgverpleegster van gasthuisberg stelde me gerust dat dit allemaal normaal is. Het zal nog een hele poos duren eer mijn huid weer helemaal sterk is, en in de tussentijd zal het wat met ups en downs verlopen.
Maar er is ook goed nieuws: de eerste keren dat ik rechtstond moest er altijd wat opvulling onder mijn linkerhiel gestopt worden, omdat het ene been zeker 10 cm korter was dan het andere doordat mijn bekken nog niet helemaal op zijn plaats zat.
Maar door het vele rechtstaan is mijn bekken blijkbaar weer langzaam naar de juiste plaats verschoven, en kon ik vandaag met gemak 20 minuten rechtstaan, met mijn twee voeten plat op de grond. Dus dat gaat het leren lopen er in de toekomst alleen maar gemakkelijker op maken. Ze hebben dan ineens een nieuwe foto genomen van mijn bekken. Dus nu is het spannend afwachten op de resultaten.
En ook mijn spierkracht is intussen heel wat toegenomen. Het is duidelijk zichtbaar aan de omtrek van mijn armen, die nu ongeveer twee keer zo dik zijn als toen ik hier aankwam. Maar van de week wist de kinesiste mij te vertellen dat de gewichten die ik voor de verschillende oefeningen moet heffen, ook al verdubbeld zijn. Dus het gaat vooruit.

Maar nu mag ik rusten en genieten van een welverdiend weekend, en hopelijk ook een beetje van de zon. Prettig weekend iedereen!!

Oh, en ik heb mijn lenzen weer in. Véél beter en ik voel me in een klap heel wat minder ziek.

Chocolade!

Hopla, de zomervakantie is alweer meer als halverwege. Nuja, vakantie kan ik het niet echt noemen, ik heb in juli alleen al meer "gewerkt" als in de 9 maanden schooljaar ervoor. Zomer is het echter wel. En hoge temperaturen zijn niet altijd leuk als je heel de dag in bed ligt, en je benen nog ingewikkeld liggen in verband. Mijn wens voor een slechte zomer (sorry hiervoor) is dus niet uitgekomen. En zonder mijn goede vriend de ventilator was ik al lang een gesmolten plasje Greet geweest.

Hoe langer de zomer duurt, hoe meer spannende reisverhalen ik te horen krijg. En ik moet het toegeven, dan beginnen de jaloeziekriebels wel wat op te komen. Ooh de goesting om de wereld rond te trekken! Leuke postkaartjes van overal maken natuurlijk niet alles, maar wel veel, goed. Slechts één adres:



Greet Nelles
UZ Leuven
Campus Pellenberg
Weligerveld 1
3212 Pellenberg
België

Intussen gaan mijn avonturen in de keuken verder! Donderdag en vrijdag was het chocoladetijd: Greet maakt pralines. Ik hoef er geen tekening bij te maken hoe ik er na twee dagen met chocolade spelen uitzag. Maar het was lekker!en leuk!



De bezoekuren stromen hier intussen ook al goed vol. Als er grote groepen jongeren binnenkomen weet de verpleging meestal al dat het voor mij is: nichten- en nevendag langs de twee kanten van de familie, verjaardagsfeestjes, spelletjesnamiddagen, vriendinnetjesroddelmomenten: alles kan en alles mag. Tot ik er bij in slaap val.





Op de foto:
De ergo, de kine en de wii-man
en Greet met de chocolaatjes natuurlijk.
Eronder: de constructie waarmee ik moet leren stappen. Het was een beetje improviseren, maar pret verzekerd!