Dag 80

Dag Greet,
Vandaag was het weer feest voor jou. Eigenlijk is er niet echt een reden om te vieren, maar ook geen reden om niet te vieren. Feit is dat er een aantal mensen zich geroepen voelden om iets te doen, zelfs zonder je echt te kennen, gewoon omdat ze aangedaan zijn door wat er gebeurd is. Vandaar dat er vandaag een benefiet-tangobal was.
En er was weer veel volk, ook mensen die jou niet kenden, of ons niet kenden, en toch gekomen zijn omdat ze zich solidair voelen. Er waren er ook die absoluut geen kaas gegeten hebben van tango, en toch gekomen zijn, omdat ze ons kennen of jou. Ik hoop dat ze er een beetje van genoten hebben, en misschien zelf zin gekregen hebben om het ook eens te doen. Ons heeft het in ieder geval deugd gedaan dat er zoveel mensen iets willen doen voor jou, en voor ons. Er waren foto's van jou, de mooiste uit de blog, vergroot en opgehangen aan de muren. Goed voor weer een flinke brok in de keel.
Toen we vanavond bij jou waren was je weer vast in slaap, maar na een tijdje werd je toch een beetje wakker zodat we konden vertellen wat er allemaal gebeurd is. Of je er veel van begrepen hebt weten we niet maar dat zullen we later wel eens vernemen.

Dag 79

De toestand van Greet is vandaag ongeveer hetzelfde als gisteren. We houden het dus maar op "geen nieuws is goed nieuws."

Wij zijn ons vandaag gaan aanmelden in het bloedtransfusiecentrum. Dat is beperkt gebleven tot een symbolische actie, omdat we nog geen zes maand terug zijn uit malarialand, maar we zijn nu wel geregistreerd en zullen op tijd en stond een uitnodiging krijgen om bloed te gaan geven. Ik hoop dat velen van jullie van de opendeurdag van het Rode Kruis gebruikt gemaakt hebben om ook bloeddonor te worden. Indien niet, het is nog niet te laat. Er is altijd wel ergens een bloedinzameling.

dag 78

Aan de reacties te zien, heb ik gisteren de indruk gegeven dat er slecht nieuws was. Maar wees gerust, dat is niet het geval. Vanmiddag, toen ik de kamer binnenkwam, was de dokter net daar en hij was best tevreden.
Wel is het zo dat Greet nog behoorlijk wat pijn heeft, en vooral de plaatsen waar de huid is weggenomen voor de transplantatie schijnen erg pijnlijk te zijn. Daarom is de verdoving terug wat verhoogd, zodat ze niet te veel last heeft daarvan. Het echte wakker worden is dus weer voor even uitgesteld. Ze blijft intussen wel volledig zelf ademen, en er is zelfs hoop dat ze binnenkort ook zal kunnen spreken, ondanks het buisje in haar keel. Dan zal ze kunnen vertellen of en waar ze pijn heeft, of misschien dat ze verdrietig is omdat ze in het ziekenhuis ligt.

20u: 2e zit

Dag 77

We beginnen zo stilaan te beseffen dat "wakker" in het ziekenhuis een zeer relatief begrip is. De medicatie wordt wel degelijk systematisch afgebouwd, maar meer dan wat knipperen met haar ogen en wat grimassen trekken is er voorlopig niet bij. Wat wel goed lukt is het ademen zonder ondersteuning van de machine. Dat heeft Greet vandaag de hele dag gedaan. Voor de nacht en tijdens de verzorging krijgt ze wel nog een beetje hulp.

Mijn eigen gemoedstoestand is intussen heel wisselvallig. Als ik, zoals vanmiddag,optimistisch gestemd ben, dan is er altijd wel iemand die iets zegt waardoor ik daarna weer depri ben, of ongerust over wat er nog allemaal fout kan gaan. Als ik dan de volgende keer binnenkom met een heel klein hartje, dan krijgen we weer goed nieuws te horen, waardoor mijn stemming weer helemaal omslaat. Ik probeer mezelf dus bang te houden, in de hoop zo wat extra goed nieuws uit te lokken.

Dag 76

Vanmiddag heb ik nog eens met de dokter gesproken, en hij was alles bijeen toch wel positief over de evolutie van de afgelopen week. De toestand van Greet blijft nog altijd erg fragiel, maar intussen gaat ze toch ook vooruit. De extra vitamientjes hebben haar blijkbaar deugd gedaan, het volledig zelfstandig ademen gaat haar ook al wat beter af, en de huidtransplantaties zien er goed uit. Het belangrijkste op dit ogenblik is dat de overige wonden nu ook zo vlug mogelijk gedicht worden en dat ze terug op krachten komt.

20u: Vanmiddag had de dokter het erover dat Greet binnenkort in een zetel zou kunnen zitten, naast haar bed. Ik heb dat opgevat als een lange-termijnplanning, en gedacht dat het zeker nog enkele weken zou duren voor het zover was. Maar wat zagen we als we vanavond binnenkwamen? Haar bed was gekanteld, zodat ze een beetje rechtop kon zitten. Half liggen en half zitten, eigenlijk, een beetje alsof ze in/op de troon van de prinses met de erwt lag/zat. Het lijkt dus nu toch menens te zijn. Ze opende ook een paar keer haar ogen, een reageerde een heel klein beetje als we tegen haar spraken. Op zulke momenten vertellen we haar telkens weer hoeveel mensen er voor haar aan het duimen zijn, en we zijn ervan overtuigd dat dat haar helpt om het vol te houden.

Dag 75

Stilaan wordt er serieus werk gemaakt van Greets terugkeer in de wereld van de wakkeren. De medicatie wordt afgebouwd, ze zal nu elke dag wat langer van het beademingstoestel afgaan en hoewel elk zinnetje, elke optie zeer voorwaardelijk uitgesproken wordt en met veel schroom, toch klinkt het als muziek. Vandaag heeft ze alvast een paar uur alleen geademd en dat lukte goed. De moed zit er dus weer in en we kunnen er weer een nachtje tegen.

Intussen is het de derde keer in korte tijd dat een Herentenaar op een gelijkaardige manier het nieuws haalt, alweer een fietser onder een vrachtwagen. Blijf alsjeblieft op een veilige afstand van vrachtwagens.

dag 74

Pfoe..., ik zit hier nog steeds met de daver op het lijf. Vanmorgen was er telefoon van het ziekenhuis, een van de dokters zelf. Dat betekent slecht nieuws, denk je dan. Maar gelukkig was dat niet zo. Greet was net in bad, en de dokters waren gaan kijken, en hebben toen beslist om vandaag nog verder te doen met de huidtransplantaties. Vandaag is dus weer een spannende ( of beter gespannen) dag, maar toch ook weer een stapje vooruit.

Allee, ze heeft weer een paar lappen gekregen. Huid dus. En het is weer snel gegaan, hop de OK in en hop de OK weer uit. Zo hoort het, zonder liflafjes en niet te zeer afkoelen. En nu ligt ze dus weer schoon te slapen, ons prinsesje. Diep in slaap en goed verdoofd want het schijnt erg pijnlijk te zijn, het wegnemen van huid om elders te gebruiken.
En wat die foto betreft, zoiets hadden wij ook in gedachten.