Dag 117

De afgelopen dagen heeft Greet wat last gehad van haar maag, en daarom was er overgeschakeld op intraveneuze voeding. Vandaag heeft men nog een trits onderzoeken gedaan en meteen ook een nieuwe voedingssonde gestoken en ondertussen eens rondgekeken in haar maag, maar niets speciaals gevonden. Vandaar dat ze nu terug op sondevoeding staat, maar deze keer instantsoep in plaats van chocomelk ;-). Alhoewel ze dan ook pas uit de verdoving bijkwam toen we vanavond binnenkwamen was ze erg wakker en ze lag een beetje TV te kijken. Jawel.

Dag 116

Greet heeft blijkbaar een moeilijke nacht achter de rug. Plots hangt ze terug aan allerlei apparaten waarvan wij dachten, of toch tenminste hoopten, dat ze daar vanaf was. Maar misschien wilden ze een beetje te rap gaan met het afbouwen van alle ondersteuning en moet ze dat nu bekopen.Er was ook een operatie gepland voor vandaag, maar omdat ze zich niet goed genoeg voelde, is dat niet doorgegaan.

Zijzelf beweerde nochtans dat ze heel goed geslapen had. Zo goed dat ze dacht dat ze thuis is haar eigen bed was. Ze was dan ook geschrokken van al die mensen die plots rond haar stonden, en met allerlei buisjes in de weer waren. Ze heeft ook de verzorging vandaag goed doorgemaakt, zonder extra verdoving zelfs, en ze was dan ook klaar wakker tijdens ons bezoekje.
Zij heeft ons heel duidelijk gemaakt dat ze vast van plan is om snel te genezen, en dat ze hard haar best doet om terug sterk te worden. Ze was dan ook heel trots toen ze ons kon tonen hoe hoog ze haar beide armen al kon optillen.

We vertelden haar dat er binnenkort een prins langskomt die haar wil wakker kussen, en toen kon ze niet meer stoppen met glimlachen.

Dag 115

De hoofdingang van Gasthuisberg is verbonden met de autoparking door een overdekte passage. Deze passage heeft een officieel uitziend straatnaambord:"de glazen wandelweg". Met deze willen we die naam veranderen in "de gang der zuchten", want gezucht wordt er.
Er bestaan vele soorten zuchten. Zuchten van verdriet, omwille van een verlies of een groot ongeluk dat je is overkomen, de soort die komt nadat de tranen zijn opgedroogd. Zuchten van spanning, maar ook van ontlading. Zuchten van opluchting, de best gekende soort, en zuchten van angst, om wat er nog te wachten staat. Zuchten van vertwijfeling, of een zucht van blijdschap, die dicht in de buurt van die van opluchting komt, maar toch niet helemaal dezelfde is want opluchting leidt niet noodzakelijk tot blijdschap. Zuchten van ongeduld, omdat het allemaal zo lang duurt.
Soms komt de ene zucht na de andere, een opluchting over een voorbije angst die gevolgd wordt door een verdrietig gevoel als je weer denkt aan wat haar nog te wachten staat. Veel van die zuchten worden geslaakt op weg naar en terug van de kamer, omdat je dan tijd hebt om te denken aan wat er komen zal, of om wat je gezien hebt te bekijken in een breder perspectief. Daarom dus: de gang der zuchten.

Vanmiddag lag ze weer diep in slaap, net als gisteren. Aan haar voeten droeg ze haar laatste nieuwjaarscadeautje, een paar slofjes dat ze kreeg van een van haar neven of nichten. Eindelijk heeft ze weer iets persoonlijks aan, na maanden enkel in verbanden gewikkeld te zijn. Van dit cadeau kan ze dus al onmiddellijk genieten.

Dag 114

Middagbezoek.
Met zijn vieren kwamen we binnen. Kaat had een mooi cadeau meegebracht, zo een elektronisch fotokader, waarmee we de hele voormiddag in de weer geweest waren om het op te vullen met fotos.
Maar haar zusje lag heel diep te slapen. Ze had net de wondverzorging gehad en daarvoor had ze een andere verdoving gekregen, waardoor ze nog steeds in dromenland verkeerde. Wakker maken lukte helemaal niet dus hebben we het kadertje geïnstalleerd en zijn we maar wat gaan shoppen. Hondeneten en kippevoer en dergelijke (jasjes en truitjes voor de meisjes).
Straks wordt ze wakker en dan zal ze al die fotos zien. Hopelijk verschijnt er dan weer zo een glimlachje op haar gezicht.

Dag 113

Vanmiddag was ik er alleen bij. Ria was vannacht ziek geworden en dus heb ik maar even haar middagbezoektaak overgenomen. Bij het binnenkomen werd ik meteen onthaald op een arm die enthousiast naar omhoog stak. Greet die wilde tonen hoever ze haar arm kon opheffen, en dat was al een hele verbetering tenopzichte van gisteren. Ze was net gedialiseerd, onderweg naar de kamer kwam ik de dialyseploeg nog tegen, met een akelig toestel voorzien van een tuinslang. Ik stel mij dan voor dat ze die tuinslang aan Greet aankoppelen. Gelukkig is dat niet zo, en dient die slang enkel om het afvalwater naar de gootsteen te pompen. Enfin, net gedialyseerd dus en daardoor was haar bloeddruk erg gezakt. En desondanks vond ze toch nog de energie om die arm omhoog te hijsen.
Ze heeft ook een nieuw ademhalingsbuisje gekregen, wat dunner dan het vorige, waardoor ze in staat moet zijn om te spreken. Dat hebben we dan even getest maar het lukte haar nog niet zo goed om met voldoende kracht de lucht via haar stembanden te laten passeren, en er klonk allen een zacht gekreun. Maar toch, haar eerste stemgeluid sinds maanden! Al dat proberen is erg vermoeiend, waardoor ze even later in slaap viel. Zalig toch, om terug wat leven te zien in dat frele lijfje.

Dag 112

Het is een vermoeiende voormiddag geweest voor Greet. Dagelijks komt de kinesist langs om haar gewrichten soepel te houden ondanks het lange stilliggen. Maar nu ze wakker is, wordt er wel iets meer van haar verwacht dan alleen haar benen te laten bewegen door de bedfiets (jaja). Vanaf nu moet ze echt meewerken zodat ze weer spieren kan beginnen opbouwen. Het wordt vanaf nu dus echt fitnessen. Ze heeft hard gewerkt daaraan deze voormiddag, en ze was dan ook moe tijdens het bezoekuurtje.

Dag 111

Aiaiai, het was vandaag Oma haar dagje niet. Het begon allemaal met een achterstallig verjaardags/kerstkadootje voor Greet. Oma wist al lang wat ze wilde kopen tegen de tijd dat Greet wakker zou worden. Nu het eindelijk zover is, bleek het gezochte kadootje in heel Mechelen niet meer in voorraad. In Leuven hadden ze het nog wel, dus trokken we voor het bezoek nog vlug even de stad in. In sneltempo de Diestsestaat af, geschenkje kopen en nog sneller weer de Bondgenotenlaan op, om toch maar op tijd in het ziekenhuis te zijn. We waren er helemaal buiten adem van. En dan wil die stomme auto niet starten... Vlug naar de bus dan maar, en ja het lukt, net op tijd, of beter om 2 minuten over twee, komen we aan in de roze gang.
Maar dan zien we dat de deur van de kamer dicht is, en het lichtje erboven brandt. Ze zijn nog bezig met een onderzoek en een kleine ingreep, zodat we moeten wachten in de gang. Nog meer hartkloppingen.
Als we dan eindelijk binnen mogen, slaapt Greet natuurlijk nog. En Oma had er zich zo op verheugd om haar wakker te zien. Weer pech. Na een tiental minuutjes gingen haar ogen heel voorzichtig toch open, net genoeg om te zien wie er op bezoek was, en haar kadootje te krijgen, met een heel klein glimlachje, maar meer zat er nog niet in. Volgende keer beter, Oma, kom vlug nog maar eens terug.

Toch een positieve noot om te eindigen: De resultaten van het onderzoek zagen er goed uit, en Greet heeft nu haar fameuze "spraakcannulletje". Dus hopelijk kan ze al snel enkele woordjes zeggen.

20u: Het spreken ging vanavond nog niet zo goed (helemaal niet eigenlijk), omdat haar ademhaling nog niet sterk genoeg is. Maar we hebben wel een andere primeur: Greet heeft zelf een brief gelezen. We dachten dat ze daarvoor nog te suf zou zijn, maar het lukte wonderwel.