Dag 66

De afgelopen dagen kregen we bij het binnenkomen telkens weer te horen "Niets speciaals vandaag, geen problemen, alles is zoals het hoort". Eigenlijk geruststellend, en toch... weer geen wonder gebeurd, weer geen buitengewone genezing. We moeten blij zijn dat er niks speciaals is, maar dat is buiten de menselijke natuur gerekend.
Toch vinden de dokters alvast dat haar toestand van die aard is dat ze morgen weer naar het OK kan, en dan wordt er hopelijk weer wat extra vierkante centimeters met eigen huid bedekt. Haal de duimen maar weer boven.

Dag 65

Wat later dan gewoonlijk, maar de computer deed vandaag een beetje moeilijk. Onze computerexperts hebben zich eens kunnen uitleven vandaag, en nu moet ik alles opnieuw ontdekken. Maar we zijn terug op gang.

Met Greet ging alles prima vandaag. Ze was rustig, alles stabiel, en 's avonds een heel klein beetje wakker. Als ze onze stemmen hoorde, begon ze een beetje te wenen, maar ze doezelde al snel terug weg. Volgens de verpleger is dat niet erg, dat ze zo reageert. Dat is een teken dat ze haar toestand niet zomaar accepteert, dat ze vecht, dat ze weer beter wil worden.

Dag 64

Vandaag niet veel nieuws van het front. De Vijand ligt nog altijd op de loer maar hij wordt op veilige afstand gehouden door de goede zorgen en met veel liefde van het verplegend personeel. Intussen is de zottewijvenclub naarstig bezig aan de voorbereidingen van de benefietavond van 4 december. De al wat oudere generatie (30+?) krijgt aan het begin van de avond een Folkmuziek concert, tenminste dat is wat we opgevangen hebben, daarna mogen zij naar huis en begint het ernstige werk :-). Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat dat inhoud maar aan de affiche te zien is het allemaal lokaal talent (denk ik). Allemaal mensen die hun steentje willen bijdragen. Allemaal jeugd van tegenwoordig. Ze mogen er zijn.

Dag 63

Vandaag ben ik alleen bij je geweest. Mama was ziek en heeft jou dus de hele dag niet gezien. Dubbel ziek dus.
Je zag er goed uit. Zo goed als redelijkerwijs kan verwacht worden gezien je toestand, dat is de formulering die ik vaak gebruik, want dat is het ook. Je ziet er eigenlijk niet goed uit. Je hoort er uit te zien zoals op die foto, met je haren in je gezicht geblazen in plaats van netjes geschikt op je hoofdkussen, springend door het landschap in plaats van stilletjes in je bed. Maar toch zie je er goed uit want je hebt er al veel slechter uitgezien de laatste weken. Het is maar relatief. Hoe is het met haar? Een beetje beter, ja, tegenover eergisteren, maar oneindig veel slechter dan pakweg 2 maand geleden.
Dat klinkt wel erg pessimistisch, maar ach, dat mag af en toe, en diep van binnen is er de hoop en het vertrouwen dat het allemaal goed komt met jou. En niet relatief!

Dag 62

Een rustige nacht, alles stabiel. De tropische sfeer op haar kamer doet haar duidelijk deugd. Maar voor wie Greet een beetje kent, is dat vast geen verrassing.

20u: We waren er voor gewaarschuwd, tegenslagen horen er ook bij, zijn onvermijdelijk. Vandaag hebben we vernomen dat die buikoperatie van drie weken terug, die haar buikwonde moest afsluiten, een maat voor niets geweest is. Terug naar af. En hoe het verder moet, daar konden de dienstdoende verpleegster en dokter niets over zeggen, dat is voor de specialisten van abdominale heelkunde. Daarvoor zullen we moeten wachten tot morgen, en hopen dat ze een antwoord hebben. Maar hoop hebben we nog, ze ligt niet voor niets in het beste ziekenhuis van Belgie. Desondanks zal het toch weer een zware nacht worden.

Dag 61

Vanaf nu zal het gemakkelijker zijn om Greet weer op te warmen na de verzorging. De thermostaat van haar kamer is hersteld, en het is nu een stuk warmer op haar kamer. Meer dan 27 graden was het er, en ze had het dan ook lekker warm.

Ze had vannacht weer nog wat gebloed, zoals wel vaker gebeurt na een operatie, maar intussen was alles alweer onder controle.

Dag 60

17.30: De operatie van vandaag was tamelijk laat. Greet is nog maar net terug op de kamer. Alles is goed verlopen en ze is weer helemaal ingepakt. Ik voel me weer een stuk beter nu. Het is toch telkens weer een stresserende dag.

20.00: Tijdens de operatie van vandaag is (eindelijk!) de eerste huidtransplantatie gebeurd. Er is een stukje huid van haar rechterbeen naar haar linkerbeen overgebracht en voor alle zekerheid nog eens afgedekt met donorhuid, voor extra bescherming. Het is wel nog maar een heel klein stukje, om te kijken of het pakt, en of de plek waar de huid is weggehaald ook weer goed geneest, want ze heel wel een heel fragiel velleke. Een heel klein stapje dus vandaag, maar het is er toch weer eentje.
Wel was ze nog heel erg koud. In de voormiddag tijdens het bad koelt ze altijd al erg af, en vandaag lag ze tijdens de operatie ook nog eens een paar uur open en bloot. Gelukkig wordt er werk van gemaakt om haar zo snel ogelijk weer op te warmen, niet alleen met een dekentje waar warme lucht wordt onder geblazen,maar ook nog met een verwarmingslamp die eigenlijk bedoeld is voor te vroeg geboren babytjes.

De foto van vandaag is de fameuze foto die op haar kamer hangt. We hebben deze dit weekend gevonden op haar eigen computer.