Dag 233

Gisteren was het weer een moeilijke dag voor Greet. Het was weer een bad-dag, en ze moet nogal stevig afgeschrobd zijn, want de rest van de dag had ze pijn aan de plaatsen waar er nog restletsels zijn.
Maar nog erger was het verdict van de weegschaal. Na het bad is de uitgelezen moment om haar te wegen, en ondanks het calorierijke dieet, en alle moeite die ze gedaan heeft om veel te eten, en alle snoepjes en koekjes en ander lekkers dat ze daarbij nog toegestopt krijgt van het bezoek , is ze niet bijgekomen, maar afgevallen. Erg deprimerend is dat.
Een vriendin die dan zelf nood heeft aan wat opbeurende woorden, Opa die naar het ziekenhuis moet, pijnstillers die maar niet willen helpen, het hele genezingsproces dat weer niet lijkt op te schieten, dat maakt het allemaal niet beter. Een dag met heel wat traantjes dus, en niet alleen van Greet.

Vandaag mocht het verband dicht blijven, en daardoor ging het al weer heel wat beter. Er is weer een planning die maakt dat ze opnieuw wat vooruit kan kijken.

Maandag volgt er nog een operatie aan een doorligwondje, en waarschijnlijk vrijdag aan het adem-gaatje. Dat is op dit ogenblik toegeplakt met een plakker die eruit ziet als een badstop, dus dat oogt een beetje vreemd. Hoog tijd dat daar ook verandering in komt.

Zwarte vrijdag, zaterdag en zondag

Na wat luguber telwerk kwam ik vandaag tot volgende cunclusie: dit weekend vielen er op de Vlaamse wegen minstens 9 doden en 18 zwaargewonden. Dit zijn enkel de ongevallen die het nieuws haalden. Zoveel slachtoffers op zo’n korte tijd en op zo een klein oppervlakte. De Mexicaanse griep is er niks tegen! Misschien moet de Wereld Gezondheidsorganisatie maar eens op de hoogte gebracht worden.
De meest gehoorde zin bij de berichtgeving over deze ongevallen: “volgens ooggetuigen was het ongeval te wijten aan overdreven snelheid”. Of iets in die aard.
We kunnen enkel hopen dat de zwaargewonden een even goede verzorging krijgen als Greet. En dat de te betreuren doden toch nog enkele JM Dedecker fans van gedacht zullen doen veranderen... Voor het ook voor andere (slachtoffers van) snelheidsduivels te laat is.

2800

2800.
Dat is de hoeveelheid calorieën die Greet naar binnen speelt op een gemiddelde ziekenhuisdag. Meer dan een volwassen man normaal gezien nodig heeft. Meer dan twee keer de hoeveelheid die ze zou nodig hebben om haar huidige gewicht op peil te houden. En toch wil de weegschaal maar niet verder uitslaan. Telkens ze de laatste keren gewogen werd, kwam er een lager getal uit de berekeningen, in de plaats van een hoger. Deze keer werd ze zeer zorgvuldig gewogen, op een manier dat er niet veel fouten gemaakt kunnen worden, en het resultaat was ontgoochelend. Nog steeds komt ze niet verder dan een povere 38 kg. Als dit klopt, en de vorige wegeingen dus allemaal fout waren, durf ik er haast niet aan denken hoe weinig ze wel gewogen heeft op haar slechtste momenten. En dat moet haast wel het geval zijn, want ze wordt zienderogen dikker, enfin, minder dun, en ook sterker. En ze is vast van plan om op deze manier verder te doen, zodat ze de zomer niet moet zien voorbij gaan door het venster van haar ziekenhuiskamer.

Dag 223

Als Greet niet naar het feest kan, komt het feest naar Greet. Onder dat motto vierden we de verjaardag van Yannick op de ziekenhuiskamer, inclusief Mega-Mindy-champagne en aardbeien met slagroom. Dat was zo leuk dat iedereen die nog eens iets te vieren heeft altijd welkom is.

Nu de operatie al een tijdje achter de rug is, moet Greet hard werken om terug te leren recht zitten. Dat gebeurt door haar bed in allerlei vreemde standen te zetten en in verschillende richtingen te bewegen. Af en toe komen de kinesisten ook de kamer binnen met allerhande rare apparaten, zoals een bedfiets. En dat schijnt zijn vruchten af te werpen, want ze zit nu elke dag een beetje rechter.

Ook nieuw is dat Greet nu eindelijk haar eigen nachtkleedjes mag aandoen. Daardoor ziet ze er ineens een stuk minder ziek uit.

Nu alle verhoren achter de rug zijn, weten we ook tamelijk zeker dat het ongeval van Greet een dode-hoek-ongeval was. Ook de voorkant van en vrachtwagen heeft een dode hoek, al wordt daar niet zo veel over gesproken. Het deed me dan ook plezier dat ik Schouppe hoorde zeggen dat er nieuwe maatregelen komen om dit soort ongevallen te vermijden. Hij is eindelijk tot de jaren van verstand gekomen, ... dacht ik. Maar het heeft weer niet mogen zijn. Vrachtwagens krijgen nu een biep-signaal als ze rechtsaf slaan. En de fietsers moeten dan maar zien dat ze plots verdwenen zijn uit de gevarenzone. Maar niemand vraagt zich blijkbaar af waar je als fietser dan wel naartoe moet. Je rijdt daar op een fietspad dan in het allerbest geval een meter breed is, je gaat gewoon rechtdoor, je hebt groen licht en voorrang. Links van je is een drukke baan, en rechts huizen of een dwarsbaan, waar je niet op wil of moet. En dan hoor je plots die bieptoon. Wat kan je dan ander dan verder rijden en hopen dat je gezien wordt? Opstijgen misschien?

Dag 218

Na de operatie van vorige week hadden we eigenlijk stiekem allemaal gehoopt op spectaculaire vooruitgang. Dat was blijkbaar een beetje al te optimistisch. Alles is goed verlopen en goed aan het genezen, maar dat betekent nog niet dat ze nu zonder problemen rechtop kan zitten en haar benen beginnen te bewegen. Dat hangt namelijk niet alleen van haar bekken af, maar ook van de huid en de spieren, en voor die willen meewerken, dat zal nog de nodige tijd vragen.

Greet moest deze week nog door een moeilijk moment. De politie is langs geweest om haar versie van het gebeuren te horen. Ze herinnert zich nog zeer goed wat er gebeurd is, en hoe het allemaal gegaan is. Maar het was niet leuk om dat allemaal tot in de details nog eens te moeten doornemen. Gelukkig is de politieman die haar kwam verhoren een zeer vriendelijke en geduldige man, en ze heeft het er goed vanaf gebracht.
Ook voor mij was het een beetje vreemd om door de gangen van het ziekenhuis te lopen met de politie in mijn kielzog, en de bezoekers van de andere kamers te horen fluisteren: "Kijk , de politie is daar, wat zou er daar aan de hand zijn, zou die van hiernaast iets uitgespookt hebben?"

Dag 211

De dokters zeggen geregeld tegen Greet dat ze zich wat vaker boos moet maken. Reden genoeg natuurlijk, maar ze is nu eenmaal geen boze, en dat doet ze dus niet. Maar toen ze vanmiddag kwamen zeggen dat haar operatie zou worden uitgesteld omdat "er iets was tussen gekomen", werd het haar toch teveel, en heeft ze dat ook goed duidelijk gemaakt. Dat moet indruk gemaakt hebben, want even later kwam er al iemand melden dat de planning weer veranderd was, en dat ze als volgende patiënt aan de beurt zou komen, twee uur eerder dan oorspronkelijk voorzien. Ik mocht nog net een kusje geven, en dan werd ik de kamer uitgegooid, en werd Greet in zeven haasten klaar gemaakt voor de operatie.
Precies drie uur later was alles achter de rug, en kon ze terug naar haar kamer. Er zit nu een stevige schroef tussen haar beide heupvleugels, en dat zou voorlopig voldoende moeten zijn om rechtop te gaan zitten en oefeningen te gaan doen met haar benen.
De operatie is vlot verlopen, zonder dat er weer een heleboel extra buisjes nodig waren, en ze was al heel vlug terug wakker. Tegen de tijd dat wij bij haar waren, kostte het nog teveel moeite om haar ogen te openen, maar ze was wel wakker en voldoende bij de pinken om aan de stem van Roel te horen dat hij gisteravond naar een feestje was geweest.

Wij hebben intussen ook nog een verzoekje. Zondag avond kunnen wij zelf niet op bezoek gaan, dus zij we op zoek naar iemand die Greet in onze plaats gezelschap wil gaan houden. Als je daar zin in hebt, bel ons dan even.

Dag 208

We hebben beloofd om tijdig te laten weten wanneer Greet zal worden geopereerd, en uit het feit dat we nog niks hebben laten weten, kunnen jullie wel afleiden dat we het zelf nog niet wisten. Maar nu is het zover, de beslissing is gisteren genomen. Greet is er helemaal klaar voor en de operatie is gepland voor vrijdag. We kijken er allemaal naar uit maar vooral Greet zelf want ze is het grondig beu om de hele tijd plat te moeten liggen en ze wil eindelijk eens terug zitten. Intussen is haar appetijt helemaal weer op peil en kan ze weer normale hoeveelheden aan.
Meer nieuws houden we voor vrijdag.