Greet

UpDateNieuwsflash

2011-04-20T23:12:00.002+02:00

Hallo lieve fans,

Even een kleine update uit Greetland!
Hier gaat het omgelooflijk goed.

Ik woon sinds een tweetal maand in een schattig huisje met een zalig tuintje bij leuke mensen in Kessel-lo, op huppelafstand van het station! Dat laatste maakt het ook heel erg gemakkelijk om snel op mijn nieuwe stageplaats te zijn, bij jobstop. (reclame maken mag!)
En als je in het Leuvense een knalgroen autootje ziet rondrijden met een gigantische L op, mag je gerust eens zwaaien: dat ben ik. (hoewel die L er hopelijk bijna af mag!!)

Maar waar dit bericht écht om draait:
De examens zijn allemaal achter de rug, met glans geslaagd dankjewel, mijn stage loopt vlotjes. Het enige wat nog tussen mij en mijn diploma staat is mijn eindwerkstagecase.
Om die te kunnen afmaken heb ik veeeel vrijwilligers nodig die mijn enquête willen invullen.
Dus ik reken op het massaal enthousiasme van (de jongeren onder) jullie!
Je vindt hem achter deze link:

www.thesistools.com/web/?id=190238

Bovendien maak je kans om een cadeaubon van 25 euro te winnen!!

Duizendmaal dank en veel liefs

Greet

Operatie geslaagd!

2010-06-03T20:50:00.002+02:00

Wat een zenuwslopende dag was het weer vandaag. Het afwachten met de telefoon dichtbij, het telefoneren om te weten of ze al terug was, de lange wandeling met een klein hartje door de "gang der zuchten", allerlei deja-vue-gevoelens doken weer op. En dan duurde het ook nog eens zo lang voor we wisten hoe de operatie verlopen was. Greet was al om 10 uur naar de operatiezaal gebracht, maar toen we om 5 uur op haar kamer aankwamen, was ze nog steeds niet terug. Dus nog langer wachten, tot de dokter zijn ronde deed, en ons eindelijk kon gerust stellen, met de melding dat de operatie goed verlopen was en dat ze alles hadden kunnen doen wat gepland was. Haar buik ziet er weer terug een klein beetje beter uit.
Pas om half 8 was ze dan eindelijk zelf daar, nog heel bleek en een beetje misselijk, maar tegelijk ook met een stralende glimlach.

Weer in het ziekenhuis

2010-06-02T20:28:00.003+02:00

Daarnet hebben we Greet naar het ziekenhuis gebracht voor de eerste van wat waarschijnlijk een lange reeks hersteloperaties wordt. Twijfelend tussen veel goede moed, en schrik dat het toch niet allemaal zal lopen zoals gepland.
Het zal pas tijdens de operatie zelf blijken wat er mogelijk is, en wat niet, en dat maakt ons allemaal extra zenuwachtig. Alle duimen, kaarsjes en goede wensen zijn dus meer dan welkom.
Voor wie haar een elektronisch ziekenhuiskaartje wil sturen: ze ligt op afdeling 447.

La vie en rose II

2010-05-10T23:51:00.002+02:00

2010-04-16T13:13:00.000+02:00

... en ze leefde nog lang en gelukkig.

~THE END~

Eindelijk thuis!

2010-03-01T20:19:00.002+01:00

Na een uurtje op spoed bleek dat ze aan mijn pijnlijke teen niet veel konden doen. Ik mocht dus gelukkig weer naar huis. (voor een pijntje aan je dikke teen houden ze je ook niet in het ziekenhuis, gelukkig) En zo kon mijn "thuiszijn" eindelijk beginnen.
Het is nog even aanpassen: al mijn ziekenhuisrommel thuis een plaatsje geven, nieuwe dagelijkse routines kweken, nieuwe kinesist, zelf gedisciplineerd genoeg zijn om braafjes al mijn oefeningen te doen... maar ik begin er in te komen.
Zaterdagavond gingen we een avondje naar Brussel: met de trein. Dat is vanuit Leuven met de rolstoel wel goed te doen, mits een paar stapjes met krukken.Toen we in het centraal station stonden, klaar om op te stappen, nam de conducteur ons mee, naar een deur zonder trapje. En terwijl hij al enthousiast bezig was een hellend vlakje uit te halen, stond ik gewoon recht en stapte de trein op. Zijn gezicht was goud waard.

Eindelijk thuis(?)

2010-02-28T12:45:00.003+01:00

Vrijdag was het eindelijk zover: de dag waarop we allemaal zo lang hebben gewacht. Maar het is niet echt verlopen zoals gepland.

In de loop van de week had Greet pijn gekregen aan haar voet. Zoals je mag verwachten in een ziekenhuis werd dat direct onderzocht, en werden er foto's gemaakt om zeker te zijn dat er niks ernstig aan de hand was. Daarop was er niks te zien en tegen vrijdag morgen leek de pijn ook minder. En trouwens, een pijnlijke teen is niet iets waar Greet zich laat door tegenhouden. Maar in de loop van de avond werd de pijn heviger en als we goed en wel thuis waren, werd het onverdraaglijk. Zo erg dat we er zo snel mogelijk wilden naar laten kijken. En zo kwam het dat we de eerste officiële avond thuis doorgebracht hebben .... op de spoed.

met Flair.

2010-02-24T20:09:00.003+01:00

Vanaf nu ben ik een klein beetje een BV. Rond de middag ging ik vragen aan de balie op ze de nieuwe flair al hadden, waarop de balie-mevrouw vroeg: "aah, ben jij dat die daar in staat?". hihi.
En ook in gasthuisberg liep de verpleging al rond met een kopietje.
Ik vond het in ieder geval wel een leuk artikel.
Ondertussen kan ik hier verder aftellen...mijn laatste dagen in pellenberg. Mijn kamer wordt leger en leger. We zijn de laatste onderzoekjes aan het doen, kinesisten aan het zoeken, afscheid aan het nemen. Zelfs de priester is al langs geweest :). Tijd dat ik naar huis kom!

Ikea en andere avonturen.

2010-02-17T19:46:00.002+01:00

Twee weken geleden kwam Inox-man aangevlogen en installeerde een knallende nieuwe trapleuning bij ons thuis. Zodat ik ook op een veilige manier boven kan geraken. En zo kon ik -eindelijk- weer in mijn eigen bedje slapen (nuja, dat van Kaat). Met als gevolg... rugpijn! Mijn bekken kon dat minimatrasje niet goed aan... wat ons weer leidde naar het volgende avontuur:
Op naar Ikea: matrassen testen, op- en neergaande lattenbodems kopen en vooral mijn nieuwe bed krijgen! (met dank aan mijn lieve vriendinnentjes) En uiteraard nog een heleboel andere leuke dingetjes, je weet hoe dat gaat, in ikea...
Dus nu slaap ik eindelijk záálig in mijn nieuw bedje, en is mijn kamer bijna klaar voor mijn thuiskomst!

Vandaag zouden we met de ergo naar de markt gaan. Maar omdat er geen andere kandidaten waren, vond mijn ergotherapeute dat het tijd was voor de volgende stap in het mobiel-zijn:
het openbaar vervoer!
Dus namen we de bus richting Leuven, voor een namiddagje shoppen. Óp krukken natuurlijk, wat meteen een goede oefening was. pfft... en dan willen ze me sport aanpraten. Als winkelen ook kan, dan weet ik het wel...

gefopt!

2010-02-10T19:48:00.002+01:00

Een tijdje geleden informeerden de dokters mij over een onderzoek dat ze nog wilden doen voor ik naar huis ga, hoe het in zijn werk zou gaan enzo...
Maar gisteren kwam ik de dokter tegen op de gang. Ze zei me dat het onderzoek toch niet zou door gaan. Toen ik, uiteraard, vroeg waarom, antwoordde ze doodleuk:
"Omdat dat onderzoek nog niet bestaat."
Blijkbaar hebben dokters wat dat betreft best wel veel fantasie.

2010-02-09T21:55:00.003+01:00

Kleine overwinning vandaag: ik heb eindelijk gedaan waar ik maanden geleden al naar uit keek, op hoopte, van droomde:
Ik ben vandaag al stappend het brandwondencentrum binnengekomen! Heerlijk om na al die tijd, na al die moeite, ook daar eens te tonen wat ik nu allemaal kan. Met het bijhorende aanmoedigingsgejuich van de verpleging daar erbij natuurlijk!Want mijn overwinningen zijn ook hun overwinningen natuurlijk.

Ronde tafel

2010-02-02T19:08:00.002+01:00

Vandaag was nóg een spannendere dag! Het was namelijk nog eens tijd voor een ronde tafel. Dat is een kleine vergadering met de therapeuten, dokter, verpleging en iedereen die hier iets met mij te maken heeft. Om alle dingen eens op een rijtje te zetten.
En nadat we eens overlopen hadden welke geweldige vooruitgangen ik gemaakt had, kwam het allerleukste nieuws: Ik mag bijna naar huis!!!
26 februari is het zo ver! Hoera!
Ik moet thuis natuurlijk blijven kine volgen en blijven oefenen, want ik ben er nog lang niet. Maar het heeft lang genoeg geduurd, een tijdje thuis zijn gaat me reuzegoed doen!
Nog drieënhalve week.
hoera.

EMG

2010-02-01T17:37:00.002+01:00

Vandaag was een spannende dag, het was tijd voor een EMG-onderzoek.
Dit is een onderzoek dat met electrische stimulering de werking van de zenuwen checkt. Dit was nodig omdat ik links een "dropvoet"heb: ik kan niet op eigen kracht mijn voet optrekken. En we wilden wel eens weten hoe dat zat, want ik kan die spier wel een klein beetje bewegen maar niet genoeg. Daarom moet ik een spalkje dragen in mijn linkerschoen. Niet zo'n zware last, maar toch, zonder zou leuker zijn.
Het onderzoek was best akelig: er werd eerst een electrode op mijn voet geplaatst, en dan gaf de dokter van op verschillende plaatsen op mijn been klein elektrische schokjes. Ik voelde die door heel mijn lichaam! Maar dat was nog niet het ergste.
Toen haalde ze een drie centimeter lange dunne naald tevoorschijn, die ook met haar computer verbonden was. Die stak ze helemaal in verschillende spieren.(Klinkt pijnlijker dan het is hoor.) Via de naald stuurde ze dan electrische schokjes naar de electrode op mijn voet. Als ik dan mijn spieren aanspande, konden we door het geruis van de computer horen of het signaal fatsoenlijk doorkwam. Al mijn spieren gaven een duidelijk geluid, behalve de spier die ik nodig heb om mijn voet op te tillen.
Dat betekent dus dat de grote zenuwtak die vanuit mijn ruggengraat vertrekt, niet beschadigd of geplet is, maar dat er ergens in mijn been toch een zenuwpje geraakt is.
Dat wordt dus een spalkje blijven dragen.

Model-for-a-day

2010-01-30T20:50:00.001+01:00

Omdat bij mijn artikeltje in de flair ook een mooie nieuwe foto hoort, stuurden ze vandaag hun fotograaf op me af! Gewoon bij ons in de tuin of de veranda zou een beetje saai geweest zijn, dus trokken Kaat en ik met de fotograaf naar het station van Leuven. Op het stationsplein deden we een heuse fotosessie, inclusief making-of. Ik haalde mijn beste modellenpose's boven. En zo was ik eventjes de ster van de dag!
Zoals eerder gezegd, het resultaat is te zien in nr. 8
Danku Flair.

7 maand.

2010-01-26T21:48:00.003+01:00

Al 7 maanden in Pellenberg. Het begint lang te worden. Maar gelukkig mag ik tussen al dat oefenen ook eens wat leuks doen. Shoppen bijvoorbeeld!
Met de ergo trokken we een dagje naar Ikea,
en met de oma, mama, zus en schoonbroer, ging ik een dagje solden doen in Wijnegem!
Heerlijk, om nog eens uitgebreid te kunnen winkelen!

Verder gaat alles hier zijn gangetje. Het revalideren gaat goed, dus we zijn bezig met de puntjes op de i te zetten: conditie kweken, buiten wandelen op moeilijk begaanbare paadjes, mijn knieën net ietsje meer buigen. Enzovoort. En het stappen zonder krukken gaat steeds beter. Beter dan ik had verwacht. En ik stap ook soms met een stok. Net als dr. House. Dus de zoektocht naar een hippe stok is bij deze geopend.
De Flair is intussen hier geweest, voor een exclusief interview. :) In Flair 8 komt het. Ik kijk er alvast naar uit.

Help!

2010-01-08T21:21:00.002+01:00

Flair heeft mij een moeilijke opdracht gegeven.
Ze willen dat ik enkele mooie foto's van mezelf uitkies voor bij het interview dat binnenkort verschijnt.
Willen jullie me helpen?
Herinner je je nog een leuke foto van op de blog of heb je even tijd om terug te bladeren?
Laat dan een reactie achter met de datum van het blogbericht waar de foto bijhoort.
Heel erg bedankt!

Nieuwjaar!

2010-01-08T13:36:00.004+01:00

Eerst en vooral wil ik iedereen zeer plezierig en prachtig 2010 wensen! Voor mij is het simpel, het jaar zal in ieder geval beter zijn dan het vorige...

De kerstperiode heb ik thuis doorgebracht: 10 hele dagen weg van het ziekenhuis. Het was een beetje een test, om te kijken of helemaal naar huis gaan haalbaar is , later, of binnenkort. En het was een succes, ik heb er van genoten, zo gezellig thuis zijn. We zijn ook met de hele familie enkele daagjes in een kasteel gaan overnachten. Dat was nog spannender voor mij. Na zolang op een veilig ziekenhuiskamertje te liggen is slapen in een vreemde omgeving best eng. Gelukkig kreeg ik de prinsessenkamer.En als een echte prinses op de erwt ben ik uit mijn bed gevallen. Matrassen stapelen is toch niet zo'n goed idee. Niets ergs, we hebben er goed om gelachen. Enkel mijn wang zag een beetje blauw van tegen mijn nachtkastje te botsen. Best lastig met al die nieuwjaarszoenen achteraf.

Om met nieuwjaar al meteen zwaar te gaan feesten is het nu nog een beetje te vroeg. Gelukkig heb ik een stel lieve (sorry, leuke) vriendinnen die dan gewoon naar ons thuis komen om mee te komen vieren. Dankzij hun heb ik dit jaar eindelijk een geweldige oudejaarsavond gehad. Beter dan vorig jaar, toen ik nog aan buisjes en tubes lag met m'n ogen dicht.

En toen moest ik dus terug naar het ziekenhuis. Dat was eventjes balen, maar dit weekend mag ik terug naar huis. Het was een beetje een spannende week, want ik had allerlei afspraakjes met dokters ivm met toekomstige operaties. Want nu ik stilaan weer op mijn benen kan staan wordt het tijd om de toekomst te gaan plannen, niet? Maar voorlopig staat er nog niets concreets vast.

Maar de week zit er al weer op, nog eventjes ergo- knutselen, en dan ...
naar huis.

2009-12-18T21:49:00.005+01:00

Ziezo, ik ben weer thuis.
wat hebben we deze week geleerd?
1. als je een jaar binnenzit is het buiten koud. De kerstmarkt en consoorten is bij nader inzien toch niks voor mij. Ik doe maar weer een winterslaap denk ik. haha.
2. als je je handen loslaat, stap je zonder steun. Kijk mama, zonder handen!! Het was nog een beetje wankel. Maar met een beetje oefening... stap ik binnenkort met twee, één, géén krukken meer.
3. als je ergens naartoe wil gaan met een rolstoel, zijn trapjes niet echt handig. Ik probeer tegenwoordig wat uitstapjes te maken, maar het is niet altijd even gemakkelijk om overal binnen te geraken. En als ik dan eenmaal binnen ben, moet ook de toilet bereikbaar zijn. En in Leuven is dat niet overal zo!

Sinterklaas

2009-12-10T20:34:00.002+01:00

joepie de sint is geweest!
Niet alleen hier in het ziekenhuis maar ook thuis. En wat is een beter moment om thuis te blijven slapen dan de nacht dat je je schoentje moet zetten? En geslapen heb ik, als een roosje, ik heb zelfs sinterklaas niet horen binnenkomen. Alles is dus goed verlopen, en vanaf nu mag ik van vrijdagavond naar huis, joepie.

Nu dat ik in de weekends thuis ben, kan ik stilaan meer "normale" dingen gaan doen: winkelen, iets gaan drinken, bij vrienden op bezoek... mijn leven is nog lang niet zoals voordien, en dat zal nog wel een tijdje zo blijven. Maar het is wel leuk dat ik af en toe kan doen alsof.

Ondertussen in Pellenberg...

2009-11-22T20:45:00.004+01:00

...gaat alles de goede kant op.
Nu ik eindelijk recht sta op mijn twee voeten, krijgen ze me niet meer klein! Het gaat hier supervlot. Ik kan intussen al met krukken lopen. Nog een beetje wankel, maar het begint te gaan. En trappen lopen begint ook al te vlotten...geweldig. Vanaf nu is het dus vooral conditie kweken: handbiken , afstanden stappen (van de ene kant van het ziekenhuis naar de andere), trappen lopen... allemaal best vermoeiend, maar zo leuk dat het allemaal kan.

Er is ook minder goed nieuws, Emilie, het derde meisje van het ongeval van vorige week, heeft de strijd verloren. Jammer genoeg krijgt niet iedereen een nieuwe kans.... Het bewijst nog maar eens dat er dringend iets moet veranderen!Een beetje mijn plan trekken vanuit de rolstoel:
koken met een spiegel!

Het nieuws

2009-11-12T20:16:00.000+01:00

Vandaag op het nieuws:
17 per week.
17 fietsers worden per week ondersteboven gereden door gevaarlijke voertuigen op vier wielen of meer, en komen er zwaargewond of helemaal niet meer uit.
Best akelig als je er over nadenkt. En het ís ook om over na te denken. 17 per week. Dat is een klein klasje, een grote groep vrienden, een familie als je wil. Is het dan stillekesaan geen tijd om hier iets aan te doen? Om onze fietspaden een klein beetje veiliger te maken en automobilisten te laten beseffen dat ze niet alleen op de weg zijn? Het lijkt voor velen ver-van-m'n-bed, maar voor je weet...komt het akelig dichtbij.
Ik heb zelf heel veel geluk gehad, en ik ben blij dat het deze dagen steeds maar beter wordt... maar van wat er dit weekend weer gebeurd is word ik kwaad hoor!Het lijkt wel of de ene fietser na de andere van de weg gemaaid wordt...
We willen dan ook onze steun beteugen aan de familie en vrienden van de meisjes die deze week het verkeer niet overleefd hebben. En duimen voor het meisje dat zwaargewond in het ziekenhuis ligt. Want kijk... een goede afloop: het kan! Je moet er in blijven geloven.

fioew

2009-11-05T16:09:00.004+01:00

Fioew, uitgeput lig ik weer in bed na een sessie armspieroefeningen. Ik moet en zal Kaat verslaan in de volgende armworsteling. En op krukken lopen. En mezelf rechtduwen in bed. Ze zijn broodnodig die armspieren. Ik begin dan ook hoe langer hoe meet op een zwenkampioene te lijken, met mijn schouders, die zeker drie keer zo dik zijn als toen ik hier 4 maand geleden toekwam.

Nu ik kan stappen is mijn programma heel wat zwaarder geworden. Gedaan met naar de kine met het bed, rustig liggend oefeningen doen. Vanaf nu is het stappen stappen en nog meer stappen. Tussen de baren, trapje op, trapje af, op de loopband, steeds sneller en sneller, op de gang, met een looprekje of rollatortje...

En, vanaf nu doe ik ook aan sport: geen wii-spelletjes meer (helaas, twas nog zo leuk) maar rolstoelbehendigheid (op de achterste banden balanceren is écht spannend) en evenwichtsoefeningen: dat is rechtstaan, handen lossen, en dan pingpongen of ballen naar de basketring gooien of petanquen. Akelig, als je meer dan een jaar niet meer alleen gestaan hebt. Ik gebruik spieren die ik al lang niet meer gebruikt heb. In mijn voeten.

Mijn dagen zijn dus goed gevuld, en best vermoeiend, en voor de rest: slapen slapen slapen. Heerlijk.

halloween

2009-10-29T16:07:00.000+01:00

Ziezo, de halloweengekte is achter de rug. De ergotherapeuten kunnen rusten na enkele weken als kippen zonder kop rond gelopen te hebben met spinnen en uitgeholde pompoenen. En ze mogen trots zijn op hun werk, me dunkt, want het was echt waar de moeite. Een lange, anderhalf uur durende wandeling leidde ons langs allerhande grappige of akelige tafereeltjes, tussen de bomen sprongen hier en daar wat vreemde gedrochten tevoorschijn, onze toekomst werd voorspeld, en op het einde was er pompensoep en pompoentaart voor iedereen. Een geslaagde avond, dus.
En op algemene vraag, het geheime pompoentaartrecept:

nodig:
1 taartenbodem kruimeldeeg
150 gr bruine suiker
2 eieren
500 gr pompoen, gekookt, gepureerd en afgekoeld (dus vergeet dit niet op voorhand te doen)
1 dl room
1 el zoete cherry (eventueel)
1tl kaneel
en nog wat kruiden zoals nootmuskaat, gemberpoeder.. naar hartelust.

meng alles(buiten de taartbodem) goed door elkaar, giet het in de taartbodem (die je in een vorm gelegd hebt natuurlijk) en bak 40 min op 180 graden.
En smullen maar!

verjaardagstaart

2009-10-27T18:35:00.004+01:00

stappen stappen stappen.

2009-10-22T22:06:00.003+02:00

Nu ik tussen de baren kan stappen, is het oefenen heel wat gemakkelijker geworden. Geen gedoe met katrollen meer, maar hup - tussen twee oefeningen door- een rondje wandelen. En zoveel oefenen heeft zeker wel effect. En zo is er ook op andere vlakken vooruitgang.
Mijn linkerknie plooide tot nu toe niet zo goed dus had ik een speciale beensteun nodig in mijn rolstoel. Maar door er goed op te werken plooit hij al net genoeg om met mijn hiel op een gewone voetsteun te staan. Dus passen alle stukjes van mijn rolstoel eindelijk bij elkaar, en dat maakt alles wat gemakkelijk.
Vandaag bij het wandelen bedachten we: hmmm dit gaat eigenlijk bijzonder goed. Waarom proberen we eens niet een rollator! En dat ging!
Voor de kine-leken, een rollator is een soort karretjes met remmen en een mandje en een plankje om even op uit te rusten als je moe bent. Ideaal shopmateriaal dus. Prachtig.
Hoe langer hoe meer vooruitgang dus.
En dat moeten we vieren, en wat is een betere dag dan...mijn verjaardag!
Jaja zaterdag is het zover... ik word in een klap 22 én 23! Want vorig jaar sliep ik dus dat telt niet, ahja!~
Feest, dus!

Halloween

2009-10-16T19:35:00.000+02:00

Wie wil deelnemen aan de Halloweentocht
(28 okt. 18-20u, 2euro inkom, verkleden toegestaan)
Laten jullie iets weten?
Zo kan het taartenteamde hoeveelheden beter inschatten enzo.
Een kleine reactie hier graag.
dankoewel.
Greet en het ergo-team

foto's

2009-10-10T19:32:00.007+02:00

2009-10-09T21:02:00.000+02:00

Joepie.
Vandaag en gisteren,
heuglijke dagen in revalidatieland.
Vanaf nu kan ik officieel stappen. Voor wie denkt het verkeerd gelezen te hebben: vanaf nu kan ik officieel stappen.
Gisteren wilden we bij de kine wat stappen met de aloude opstelling katrollen-looprek, dat wel redelijk gaat maar niet echt stappen is, eerder opgehangen je benen bewegen.
Maar het staplokaaltje was bezet, dus moesten we het doen met de middelen die we hadden. Dus besloten we maar eens te proberen of ik tussen de baren kan lopen. de baren, dat is : zoals in de films, weer leren lopen terwijl je je op je armen opduwt tussen twee balkjes. En guess what? Het lukte! Meer zelfs, die baren is meer een beetje als evenwicht, en een klein beetje extra steun. Dus zo liep ik vrolijk en gezwind de kinezaal door. joepie joepie, ik kan lopen zonder dat vervelend korset enzo. Het gaat zelfs beter nu, mits een beetje spalkjes die mijn dropvoetje mee omhoog houden. joehoew.
Maar daar stopt he ni hoor. Vandaag had mijn kinesist nog zo'n schitterend idee: Ze kwam mijn kamertje binnengewandeld met een looprekje. Ze zegt, Greet, zegt ze, ge ligt al veel te lang in u bed. Tijd dat ge er uit komt. En zo gezegd zo gedaan. Ik zette mij op de rand van het bed, stapte met mijn looprekje tot aan de rolstoel en plofte erin. Het ging uiteraard niet zo vlotjes als het hier staat, op de rand van mijn bed gaan zitten is op zich al een onderneming. Maar dus, voorlopig nog met een beetje begeleiding en binnenkort helemaal alleen: Greet komt uit haar bed. Hoera!
Vanaf nu mag ik dus 00k niet meer z0 veel in mijn bed liggen, m0et ik 00k altijd met de r0lst0el naar de kine k0men, en vaker recht zitten tijdens de dag. Tis verm0eiend, maar alleen maar d00r te 0efenen w0rdt het minder verm0eiend, ahja.
Verder heb ik vandaag een pompoen aangevallen én overwonnen ahja (als ik da nog ni kon). Soep van draaien zeg ik. En taarten bakken natuurlijk.
Tot zover het goede nieuws
hopla.

Halloween

2009-10-01T22:35:00.001+02:00

Op woensdag 28 oktober organiseert het re-integratieteam van Pellenberg een Halloweenfeest!
Er is een spooktocht met allerlei activiteiten, griezelige hapjes en een feestje achteraf, dit alles op het prachtige terrein rond het ziekenhuis van Pellenberg.
En uiteraard is heel het parcour toegankelijk voor rolstoelen, ahja!
Iedereen is welkom,zeker ook kinderen.
dus
28 oktober 2009
van 18 tot 20 uur!

als je wil komen geef een seintje aan: marco.oggianu@uz.leuven.be

Ik zal er zijn!

Weer een stapje.

2009-10-01T16:12:00.001+02:00

Het is hier de laatste tijd best moeilijk, een zwaar programma, slapeloze nachten, te veel om over na te denken... opgeven kan niet maar het is echt hard doorbijten om verder te gaan. Alle dagen zijn hier zo hetzelfde dat het moeilijk wordt nog iets leuks te vinden.
Maar we moeten verder, al is het zonder al te veel goesting. Ik kan hier niet altijd blijven liggen.
De volgende stap in het mobiliteitsplan is zelf in en uit mijn rolstoel kunnen klauteren. Maar dan moet ik natuurlijk rechtop kunnen zitten zonder steun un mijn rug. En ik dacht dat ik dat echt nog niet kon. Ik had er eerlijk gezegd een beetje schrik voor, omdat ik een deel van mijn buik- en rugspieren kwijt ben geraakt. Maar wonder boven wonder, gisteren bij de kine moest ik recht gaan zitten op de rand van mijn bed met een grote bal achter mijn rug. En toen leunde ik vooruit.... en zat ik plots helemaal recht. Uit mezelf. wow.

1 jaar!

2009-09-25T21:55:00.001+02:00

vanaf nu kan het alleen maar beter!

douche

2009-09-23T22:23:00.000+02:00

Gisteren was er hier op pellenberg een symposium over brandwonden voor de kine's en de verpleegsters. Dus kwamen mijn vriendjes van gasthuisberg eens kijken hoe het hier met me gaat. Ze kwamen ook eens bespreken of ik mijn drukpak al mag dragen, dat ervoor zorgt dat mijn littekens wat mooier worden, maar daarvoor was het wat te vroeg. Maar ze kwamen op het geniale idee om mij onder de douche te zetten!
Ik zag het niet helemaal zitten, na die vele, vaak erg pijnlijke baden in gasthuisberg. Maar het viel gelukkig allemaal nog mee. Ik werd op een speciale rolstoel gezet en onder een giga-douche gerold. De eerste douche in een jaar, waw. En eerlijk gezegd, het deed best goed, zo nog eens onder die stralen water, m'n haren wassen... het leek een beetje akelig maar het deed wel deugd.

home sweet home

2009-09-20T21:48:00.001+02:00

Al twee weekends ben ik thuis geweest en nog steeds geen verslagje, foei greet!
Wel, het was super! Het was een beetje spannend, mij in de auto installeren, weer naar huis rijden. Mijn maag was nog niet echt auto-bestand (typisch) maar we zijn er veilig geraakt! En gelukkig stond er thuis een heerlijk ziekenhuisbedje klaar met -joepie- mijn eigen donsdekentje.
En het voelde meteen thuis aan, alsof ik nooit was weggeweest. En wat doe je dan, als je eindelijk na bijna een jaar weer thuis bent? Gezelschapsspelletjes spelen met de zus natuurlijk, cadeautjes her-opendoen ( al wat ik in januari in mijn bijna-wakkere dagen gekregen heb was ik al weer vergeten. Leuk hoor, twee keer dezelfde cadeautjes kunnen krijgen.
Omdat ik ook eens wilde zien wat er allemaal veranderd is in de buurt zijn we ook een wandelingetje gaan maken. Amai amai, de spoorlijn door Herent is net het strand van Oostende-bad, al die enorme appartementen die ze daar neergepoot hebben.
En 's avonds: mosselen!!! Ahja, dat maken ze niet in de ziekenhuiskeuken. Dus dan moeten we er van profiteren als we thuis zijn hé!
En toen was het alweer tijd om naar pellenberg terug te keren. Een beetje veel te laat, maar voor de eerste keer kijken ze dat wel eventjes door de vingers...

Ondertussen in pellenberg...
Tijd voor een nieuwe rolstoel! Vanaf nu rol ik vrolijk rond in een knalblauwe quicky!Goodbye lelijk log uit-elkaar-vallend wrakje, waar ik niet eens zo goed in zat, welkom aan de vlotte lichte snelheid van mijn nieuw koersbakske. Eindelijk kan ik nu mee met de anderen door de gangen sjeezen (ik heb al koershandschoentjes hihi) . En binnenkort wil ik leren rolstoeldansen, dat gaat prima met dit ding. En we kunnen hem ook héélemaal uit elkaar halen, dus moeten we geen touren meer uithalen om alles thuis te krijgen. Maar toch zijn we nog op zoek naar een leuke tweedehands auto waar een rolstoel in past, zoals een berlingo of een kangoo. Wie ons helpen kan in deze zoektocht is een held!

Dit weekend zag ik er geen nut in mij te liggen vervelen in mijn bedje, als ik er in Herent ook een heb. Dus weer naar huis, natuurlijk. Zaterdag was het prachtig weer, dus weer tijd voor een wandelingetje en waarom niet, een terrasje in de zon. Zondag maakten we van de eetkamer een naaiatelier en deed ik mijn eerste barbecue in een heel lange tijd, super. En nu ben ik hier weer terug, vol nieuwe energie om er weer een week tegenaan te gaan. Het breekt toch echt wel de week, een weekendje thuis zijn, in plaats van heel de tijd in pellenberg te zijn. En dat maakt het allemaal wat gemakkelijker. Dus op naar volgend weekend!!!hip hoi!

aan tafel!

2009-09-20T21:35:00.008+02:00

Greet heeft de voorbije week een nieuwe hippe rolstoel gekregen. Het is een veel lichter, kleiner en eleganter ding dan de vorige. Ze kan nu gemakkelijk zelf overal naartoe rijden en ook aan een tafel aanschuiven. Komt daarbij dat, nu Roel weer terug is van vakantie, we het voorbije weekend voor de eerste keer sinds een jaar weer met het hele gezin tegelijk thuis waren. En dus allemaal samen rond de tafel konden zitten.
We hebben ook geprofiteerd van het mooie weer, met een wandeling door het dorp, een pintje op een terras en de (waarschijnlijk) laatste bbq van het seizoen.

Thuis (voor eventjes)

2009-09-14T21:24:00.011+02:00

examen

2009-09-07T21:06:00.002+02:00

Héhé, ik heb mijn eerste examen achter de rug sinds..euhm... half juni 2oo8. En ik ben met glans geslaagd, joepie! Het is er maar eentje, voor de rest zal ik nog wat moeten wachten tot heel de administratieve rompslomp van herinschrijven en speciale commissies en uitzondering in orde is. Maar het alvast een goed begin. Een nieuwe start van het normale leven (hoewel, normaal, niet veel mensen leggen hun examen af terwijl ze in hun bed liggen.)

Gisteren was het picknick in het park met de hele familie, zo heb ik eindelijk iedereen eens gezien, en allemaal bij elkaar. Een gezellige boel met giga-kaasschotels, maar toch wel wat vermoeiend voor een klein meisje die korte kleine bezoekjes gewoon was. Maar het was echt een leuk idee, ik was moe maar tevreden!

De sisters & taartjes op het terras!

Picknick!

Bijna bijna...

2009-09-01T17:41:00.005+02:00

Bijna bijna... mag ik naar huis!
Als dat geen geweldig nieuws is!
Niet voor altijd, dat zou wat overhaast zijn.
Maar toch alvast voor een dagje.
Over twee weekends halen we dus de allergekste toeren uit om me in de auto te krijgen en rijden we heel voorzichtig richting herent.
We vragen dus ook heel vriendelijk alsjeblieft om zelf ook nog even thuis te blijven.
Het zal zeker al een enorme aanpassing zijn, zo weer thuis na bijna een jaar (nuja, het is niet de eerste keer dat ik zo lang weg ben, maar deze keer is het toch anders) dus willen we dit graag gewoon onder ons houden. Als ik later nog eens thuis ben en klaar ben voor wat bezoekjes, laat ik dat zeker weten.
Maar het is alvast superspannend! Er is zoveel veranderd, een nieuwe veranda, een nieuwe keukenvloer, een groot deel van onze bomen uit... ik ben benieuwd!! En eindelijk weer eens een hele dag ons hondje Inka zien.. geweldig!

Verder gaat alles hier zijn gangetje, het begint een beetje een sleur te worden, slapen, eten, verzorging, kine, eten, kine, ergo, logo, eten, bezoek, slapen... Een weekje vakantie zou me goed doen. Maar dat is jammer genoeg niet voor direct. Ik heb intussen wel een naaimachine gekocht, zodat ik af en toe eens tijdens de ergo of in het weekend wat kan prullen met stofjes. Leuk leuk leuk. Mijn eerste creatie is af maar is nog eventjes in de was. Ik heb een boekje gekocht met allerlei ideetjes om van oude grote t-shirts (waarvan iedereen wel een hoopje van in zijn kast heeft liggen) nieuwe mooie dingen van te maken. Bloesjes, rokjes, kleedjes, kussens,wat je maar wil. pret alom. Wie dus van zijn oude t-shirts af wil om plaats te maken voor nieuwe herfstkoopjes: slechts 1 adres!

Verder moet ik ook wat proberen bloktijd tussen alles door te wurmen, want binnenkort heb ik mijn eerste examen. Het is alvast een begin, en zo probeer ik beetje bij beetje mijn laatste jaar Toerisme door te kruipen. Moet wel lukken.

En dit weekend is het weer ons jaarlijks familieweekend. Ze hebben me deze winter een keertje moeten missen, maar dit jaar kan ik naar aloude en zeer goede gewoonte de rol van chocomousse-voor-veel-personen-maker op mij nemen. Zo handig zijn die ergo-uurtjes.
En zondag komt heel de bende vanop de camping naar hier, want mij naar de camping brengen zag de verpleging niet zo zitten. Maar zo ben ik er toch een beetje bij, geweldig!

Zonder kakmooi kunnen wij niet revalideren.

2009-08-19T21:13:00.001+02:00

Ik moet nog wat leren bij het bloggen, zoals niet voorbarig dingen schrijven die nog niet zo zeker zijn. Zoals conclusies trekken voor de foto's gemaakt zijn. Met mijn bekken is er voorlopig niks veranderd, maar de grote alwetende prof moet er nog eens naar kijken. Hoe dan ook kan ik steeds beter rechtstaan met mijn twee voeten plat op de grond (een halfuur is mijn record!) en vandaag heb ik eens geoefend op wandelen (onverantwoord met dit weer :) ) en het ging alweer wat beter. Het duurt vreselijk lang, maar beetje bij beetje merk ik wel dat er langzaam meer kracht in die benen van mij komt. Dagen als dit geven een beetje een dubbel gevoel. Langs de ene kant is het zo vermoeiend, het vergt echt veel van mij, fysiek en mentaal. Maar anderzijds is het ook geweldig te merken dat ik toch telkens weer vooruit ga.

Eindelijk heb ik ook eens de miljoenen kaartjes gelezen uit de periode dat ik nog diep in slaap lag (en ik ben nog steeds niet klaar). Alvast dankjulliewel voor de vele mooie kaartjes. De mooiste fleuren nu mijn muren op, met dank aan de broer. Allemaal ophangen is helaas onbegonnen werk.

Én: ik heb mijn haar geknipt, gedaan met de lange slierten,welkom kort kopje en froufrou. Foto's volgen nog. Maar het doet wel deugd met deze hitte. En Kaat heb ik ook al kunnen kortwieken, daar heeft ze een jaar op moeten wachten. Maar nu is ze eindelijk van haar zeemeerminnenmanen af!

De vooruitgang!

2009-08-14T16:53:00.003+02:00

Twee dagen geleden kregen we het spijtige bericht dat kapper Glenn na 4 maanden het gevecht tegen de bacteriën verloren heeft. Samen met nog een andere vrouw (waarmee het gelukkig wel heel goed gaat en die samen met mij aan het revalideren is) waren wij de drie "erge gevallen" van de afdeling brandwonden in Gasthuisberg. Dan doet zo'n berichtje je toch wel iets. Ik was gisteren nog op gasthuisberg, en ik kan me voorstellen dat het voor hen ook een harde klap was. Na zoveel maanden samen vechten, proberen alles weer in orde te krijgen, en hem dan toch verliezen...
Kaat zei gisteren nog: ongelooflijk hoe een enorme vrachtwagen en een mini-bacterietje hetzelfde kunnen aanrichten. En ongelooflijk dat ik het dan toch overwonnen heb. Zo zie je maar, een jong lichaam kan veel. En de dokters en verpleging kan uiteraard ook enorm veel. En samen kom je er vaak, maar spijtig genoeg niet altijd...

Hier gaat het revalideren stilletjes verder. Met de wondjes op mijn benen gaat het de laatste dagen wat achteruit, hoewel het er vorige week zo goed uitzag. Maar de nazorgverpleegster van gasthuisberg stelde me gerust dat dit allemaal normaal is. Het zal nog een hele poos duren eer mijn huid weer helemaal sterk is, en in de tussentijd zal het wat met ups en downs verlopen.
Maar er is ook goed nieuws: de eerste keren dat ik rechtstond moest er altijd wat opvulling onder mijn linkerhiel gestopt worden, omdat het ene been zeker 10 cm korter was dan het andere doordat mijn bekken nog niet helemaal op zijn plaats zat.
Maar door het vele rechtstaan is mijn bekken blijkbaar weer langzaam naar de juiste plaats verschoven, en kon ik vandaag met gemak 20 minuten rechtstaan, met mijn twee voeten plat op de grond. Dus dat gaat het leren lopen er in de toekomst alleen maar gemakkelijker op maken. Ze hebben dan ineens een nieuwe foto genomen van mijn bekken. Dus nu is het spannend afwachten op de resultaten.
En ook mijn spierkracht is intussen heel wat toegenomen. Het is duidelijk zichtbaar aan de omtrek van mijn armen, die nu ongeveer twee keer zo dik zijn als toen ik hier aankwam. Maar van de week wist de kinesiste mij te vertellen dat de gewichten die ik voor de verschillende oefeningen moet heffen, ook al verdubbeld zijn. Dus het gaat vooruit.

Maar nu mag ik rusten en genieten van een welverdiend weekend, en hopelijk ook een beetje van de zon. Prettig weekend iedereen!!

Oh, en ik heb mijn lenzen weer in. Véél beter en ik voel me in een klap heel wat minder ziek.

Chocolade!

2009-08-09T12:08:00.005+02:00

Hopla, de zomervakantie is alweer meer als halverwege. Nuja, vakantie kan ik het niet echt noemen, ik heb in juli alleen al meer "gewerkt" als in de 9 maanden schooljaar ervoor. Zomer is het echter wel. En hoge temperaturen zijn niet altijd leuk als je heel de dag in bed ligt, en je benen nog ingewikkeld liggen in verband. Mijn wens voor een slechte zomer (sorry hiervoor) is dus niet uitgekomen. En zonder mijn goede vriend de ventilator was ik al lang een gesmolten plasje Greet geweest.

Hoe langer de zomer duurt, hoe meer spannende reisverhalen ik te horen krijg. En ik moet het toegeven, dan beginnen de jaloeziekriebels wel wat op te komen. Ooh de goesting om de wereld rond te trekken! Leuke postkaartjes van overal maken natuurlijk niet alles, maar wel veel, goed. Slechts één adres:

Greet Nelles
UZ Leuven
Campus Pellenberg
Weligerveld 1
3212 Pellenberg
België

Intussen gaan mijn avonturen in de keuken verder! Donderdag en vrijdag was het chocoladetijd: Greet maakt pralines. Ik hoef er geen tekening bij te maken hoe ik er na twee dagen met chocolade spelen uitzag. Maar het was lekker!en leuk!

De bezoekuren stromen hier intussen ook al goed vol. Als er grote groepen jongeren binnenkomen weet de verpleging meestal al dat het voor mij is: nichten- en nevendag langs de twee kanten van de familie, verjaardagsfeestjes, spelletjesnamiddagen, vriendinnetjesroddelmomenten: alles kan en alles mag. Tot ik er bij in slaap val.

Op de foto:
De ergo, de kine en de wii-man
en Greet met de chocolaatjes natuurlijk.
Eronder: de constructie waarmee ik moet leren stappen. Het was een beetje improviseren, maar pret verzekerd!

terraske doen!

2009-07-31T20:00:00.003+02:00

Joepie!! Vandaag kon ik eindelijk, na 10 maanden, weer doen waarmee ik in september geëindigd was: een terraske doen!
Het rolstoel rijden lukt elke dag een beetje beter, ik heb vandaag en gisteren wat kunnen koken tijdens de ergotherapie. Iets waar ik enorm naar uitkeek, na zoveel maanden naar S.O.S. piet en dergelijke te kijken en dan toch steeds weer die plateau ziekhuiseten voorgeschoteld te krijgen. Nu kan ik dus eindelijk mijn imago als taartenqueen weer opbouwen. En ik heb zelfs al een chocomousse gered van de ondergang.
En vanuit de rolstoel is een praatje slaan met andere mensen ook veel gemakkelijker dan uit een bed. Dus de voorbije week heb ik ook al kunnen kennismaken met enkele andere patiënten.
En vanavond ben ik dus voor de eerste keer met de rolstoel nar buiten geweest. Een ommetje rond het gebouw, eindelijk weer eens wandelen met ons hondje Inka, en daarna uiteraard, wat drinken op het terras van de cafetaria. Heerlijk, frisse lucht, wat zon op mijn snoet, naar de hertjes kijken (schattig!)....
Toen ik hier een maand geleden aankwam dacht ik niet dat ik dit al zo snel zou kunnen!
lang leve de vooruitgang!

Revalideren, wie zijn best doet kan het leren!

2009-07-30T13:34:00.001+02:00

Vandaag ben ik een maand hier in Pellenberg, een eeuwigheid voor sommige mensen, maar na 9 maand stilliggen is een propvolle maand zo weer om. En het zalige is alles zó zien vooruitgaan.
In gasthuisberg had ik ook wel kine, een halfuurtje per dag ongeveer wel maar, maar hoe hard ze daar ook mijn armen draaiden, en mijn benen plooiden, erg veel vooruitgang zat er niet in. Als ze mijn benen een klein beetje in de lucht moesten houden, of open leggen, dan kermde ik al van de pijn. En hier slaagden ze erin mijn benen helemaal omhoog te zwieren, toch al ver genoeg om in een stoel te zitten. Ook mijn armen krijgen eindelijk weer wat vorm, van mijn dode-vogeltjes imago ben ik gelukkig af. Het gewichtheffen heeft duidelijk meer effect dan trekken aan die gele banden in mijn kamertje op gasthuisberg.
Maar het rechtopzitten is mijn grootste overwinning tot nu toe. Enkele weken geleden zeiden de dokters nog onheilspellend: "ja, dat bekken plooien, dat weet ik nog zo niet, ik zie u eerder stappen dan zitten." Maar ik houd ervan dokters ongelijk te geven dus plooi ik nu al rustig de volle 90 graden. En het is zoveel gemakkelijk, om te eten, om naar de kinezaal te gaan, om oefeningen te doen.
Maar het rolstoel zitten blijft vermoeiend... de spieren rond mijn heupen ( die die er nog zijn) zijn het lang verleerd om mijn bovenlichaam te ondersteunen, en mijn nek, mijn hoofd. Maar hoe meer training hoe beter, en ik hoop binnenkort hele dag al rollend door te brengen. Om eens zittend naar buiten te gaan, of gewoon eens tot aan mijn venster te geraken om naar de hertjes te kijken...

op visite in gasthuisberg

2009-07-28T21:32:00.000+02:00

Vandaag mocht ik, zoals elke week, nog eens terug naar mijn maatjes van de brandwondenafdeling van gasthuisberg. Ze houden daar graag mijn wondes (waar het trouwens steeds beter mee gaat, danku) nog een beetje in het oog, en geven dan instructies mee aan de verpleging van pellenberg.
Het is elke week een hele trip, met mijn bed de pendelbus in, maar zo zie ik ook eens wat anders dan het groen rond het ziekenhuis.
Terugkomen op mijn oude afdeling is altijd een beetje als een klas reünie, maar dan in één richting. Heel de ploeg daar wil natuurlijk weten hoe het met me gaat, en wat ik al kan, en "amai ge zijt al veel bijgekomen!" En het is leuk om te weten dat al die mensen die al die tijd zo goed voor mij gezorgd hebben, mij nog steeds willen opvolgen, maar ook -terecht- trots zijn op wat ze met mij hebben bereikt. Elke overwinning van mij is er ook eentje van hun. En uiteraard is het geweldig om nog eens eventjes te babbelen met iedereen die mij negen maanden lang omringd heeft.

Gisteren hebben we nog een beetje rolstoeltraining gedaan, en na het kine-uurtje was ik nog niet moe dus rolde ik (op slakkentempo weliswaar) door naar de ergo. En, joepie, ergotherapie is zoveel leuker vanuit de rolstoel. De bedoeling van ergo is om terug met dagdagelijkse dingen om te gaan. dus naast de fitness-zaal van de kine, staat in de ergo-ruimte een strijkplank, een wasmachine, een keukentje. Dus mocht ik gisteren voor het eerst eens zelf iets nuttigs doen: koffie zetten! het is moeilijker dan het lijkt, vanuit de rolstoel, maar het is toch al iets. Vanaf donderdag mag ik me echt laten gaan: dan beginnen we met de dessertjes :)

bericht uit pellenberg

2009-07-26T21:39:00.001+02:00

Héhé, ik heb een rustig weekendje achter de rug. Een beetje uitblazen van het sporten, een beetje langer uitslapen (of doen of je de verpleegster met het ontbijt niet hoort) , een heel klein beetje voor school werken (want ja, daar ben ik intussen ook alweer mee begonnen) en bezoekjes van de bomma en de oma, die het allebei niet kunnen laten eens te komen kijken hoe het met hun kleindochter gaat, en daarbij een heleboel lekkers toe te steken. Nog een paar kilootjes erbij!

Maar het is echt genieten, een weekendje rust. Want vorige week was er weer een groots moment. Iets waar ik, en ik niet als enige, al lang naar uitkeek, iets wat de dokters van gasthuisberg nog niet zo snel hadden verwacht: Ik heb eindelijk in een rolstoel gezeten!

Het begint nu met kleine beetjes, 20 minuutjes, dan een halfuur, en het zit ook nog niet allemaal even goed. Maar het is een heel verschil, eens zittend door de gangen geduwd te worden in plaats van in dat eeuwige bed...

Voorlopig heb ik nog een supersonisch model, met een speciaal opblaasbaar kussen, tegen het doorligwondje op mijn poep dat ook nog steeds niet dicht is, en zelf duwen gaat nog met heel veel moeite. Maar we bouwen het op, en binnenkort kan ik vrolijk en gezwind door de gangen sjeezen. Wat een opluchting , wat een vrijheid!

Ik heb het eindelijk ook eens over mijn hart gekregen om de hele blog te lezen. Ik wilde hier eerst nog een tijdje mee wachten, tot heel deze periode voorbij was, dat ik er op een andere manier op zou kunnen terugkijken. Maarja, mijn nieuwsgierigheid is natuurlijk veel sterker dan dat, dus kon ik het niet laten om beetje bij beetje terug te lezen, tot op die eerste dag.

En ja, dat lukte uiteraard niet zonder de nodige traantjes, maar niet om te lezen wat ze met mij allemaal hadden uitgestoken, daar had ik eerst wat schrik voor, maar uiteindelijk wist ik toch al zo goed als alles. Maar ik moest vooral huilen om die miljoenen reacties, van de meest onverwachte kanten. Oude en allerbeste vriendinnetjes, leerkrachten en medestudenten, verre familie en nichtjes en tantes, en zelfs zoveel onbekenden... Ik hoor zo vaak dat ik sterk ben, maar zonder jullie sterkte en steun was ik zeker nooit zo ver geraakt!

En ik heb nog een hele weg te gaan, en hoewel de vele reacties stilaan minder worden, weet ik toch dat er nog een heleboel mensen zijn die -al is het maar af en toe- toch nog eens aan mij denken, en steeds kijken of er niets nieuws staat op de blog. En daardoor ga ik steeds vooruit, om toch maar nieuwtjes voor jullie te hebben.

Heel erg bedankt allemaal!

WIIEEEEEEE!!!

2009-07-21T10:27:00.002+02:00

Er worden op Pellenberg geen middelen geschuwd om Greet eens goed te laten zweten. De sportleraar had de WII op de kamer laten staan na de sportles, dus zo konden wij ons ook eens uitleven. En we kunnen het nu beamen: dit computerspelletje is een echte sportoefening!

2009-07-18T20:18:00.006+02:00

Ziezo, nu is het eindelijk aan mij. Omdat het hier niet meer volloopt met hordes dokters en verpleegsters die verslag komen uitbrengen bij de minste verandering, ben ik het altijd zelf die vertelt wat er die dag gebeurd is. Dus kan ik evengoed ook zelf wat aan jullie vertellen.

En nu het zaterdag is, rustdag hier in Pellenberg, heb ik ook nog wat energie over om zelf eens te schrijven hoe het met me gaat.

Om acht uur 's morgens word ik hier nog net niet uit mijn bed gekickt (dat gaat gelukkig nog niet) voor mijn ontbijt . Dan wassen, tanden poetsen, haar kammen, en op sommige dagen verzorging van mijn wondes. En dat kan soms wel wat lang duren, want de verpleegsters hier zijn mij niet gewoon. Mijn kamer lijkt dan wel een slagveld met compresjes en verbanden en verpleegsters met zalf tot in hun haar. Gelukkig weet ik zelf wat ze waar moeten smeren, dus ik heb ze maar wat te commanderen. Om elf uur begint mijn eerste uurtje kine. Meestal oefenen we dan met rechtstaan, zoals de foto die hier een paar berichten geleden op de blog stond. Ik lig dan op een soort van tafel die ze langzaam tot rechtstaan brengen. En dan met een chronometer en een boekske voor de afleiding proberen records te breken. (mijn maximum is 10 minuten!)

Na zo'n drietal keer rechtstaan, samen met wat uitblaaspauzes en grote maneuvers om mij van mijn bed op die tiltafel te leggen, word ik met mijn bed vanuit de kinezaal naar mijn kamer gesjeesd, waar mijn eten op mij staat te wachten. Meestal heb ik dan een tweetal uurtjes vrij, als er geen psychologes of wii-mannetjes langskomen, waarin ik soms iets nuttigs probeer te doen maar meestal uitgeblust in slaap totter.

Daarna nog een uurtje kine, maar gelukkig mag ik hierbij in mijn bed blijven liggen. Er is hier een enorme kinezaal, bijna een fitness, waar ik allerlei soorten plooi- en krachtoefeningen doe voor mijn armen en benen. Daarna heb ik nog een halfuurtje ergo. Daar moet ik ook meestal rechtstaan, maar soms, als ik te moe ben en heel zielig kijk, mag ik computerspelletjes spelen die bediend worden met speciale consoles waarbij je je handen traint door te drukken of te draaien. Wat ze allemaal toch niet uitvinden...

Ik kijk alvast uit naar de ergo wanneer ik eindelijk in een rolstoel kan zitten: dan mag ik allerlei leuke dingen doen, zoals koken, en haar knippen! Het taartenparadijs is weer in zicht!

En dat was het dan voor inspanningen voor de dag, buiten af en toe wat zelf op de kamer oefenen met gewichtjes of speciale knie-plooi-machines, zoals nu.

Het is vreselijk vermoeiend, ik ben elke avond doodop, maar het heeft wel effect! Mijn armen krijgen eindelijk wat vorm en kracht, en ik kan mijn benen hoe langer hoe meer zlf bewegen en plooien. Dus de rolstoel is in zicht!

Voila. Nu weten jullie een beetje hoe mijn dagen er hier uit zien, en waarom ik ontzettend vroeg ga slapen.

Oh en ik sta in de krant. Gisteren(vrijdag) in Het nieuwsblad regio Leuven. Er staat een link, links, bij linken!

Sporten

2009-07-13T14:29:00.004+02:00

De dagen van Greet zijn tegenwoordig goed gevuld, met oefeningen allerhande. Ze krijgt niet allen kine en ergotherapie, maar ze moet nu ook een of twee keer in de week sporten. De andere revalidanten, zoals dat dan met een deftig woord heet, gaan daarvoor naar de sportzaal, waar ze dan lopen op de loopband, fietsen, of balspelen doen. Maar Greet kan dat allemaal nog niet. En dus komt de sportzaal naar haar kamer in de vorm van een Wii. Ze doet dan heel serieus een sportuitrusting aan, en gaat dan computerspelletjes spelen, en noemt dat sport.
Geen wonder dat ze niet erg gemotiveerd is om te beginnen studeren.

Poll

2009-07-07T22:06:00.002+02:00

Wie wil er graag van dat muziekje af?

; )

Greet

De eerste stapjes

2009-07-04T14:28:00.002+02:00

Het gaat nu wel plots heel hard met de revalidatie. Vorige week was het nog groot nieuws dat Greet even weer op haar eigen benen heeft gestaan, en deze week heeft ze al haar eerste stapjes gezet. Met de hulp van wat apparaten, weliswaar, en met de nodige ondersteuning, maar toch. Letterlijk en figuurlijk weer een stap vooruit. Wel jammer dat we daar geen foto van hebben.

Het verblijf in Pellenberg heeft nog een voordeel tegenover het brandwondencentrum: Greet is weer telefonisch bereikbaar. Wie nu bij haar op bezoek wil komen, kan best rechtstreeks met haar contact opnemen. Dat is nog een deeltje van haar leven dat ze opnieuw in eigen handen kan nemen.

Picknick

2009-07-03T12:16:00.004+02:00

Greet raakt steeds meer gewoon aan haar nieuwe verblijf. Vooral het feit dat ze zo vaak naar buiten kan, is wel heel aangenaam. Een paar uurtjes in de buitenlucht is hier niet iets wat zo heel af en toe eens mogelijk is, maar het wordt heel erg aangemoedigd om dat zo vaak mogelijk te doen. En wat Greet helemaal verzoend heeft met haar nieuwe situatie, is de picknick. Ze hoeft niet absoluut binnen te zijn rond etenstijd. We kunnen ook haar plateautje gaan halen, en voila, instant picknick. Ik denk dat we vanavond gewoon ons eigen avondmaal meenemen, zodat we samen kunnen eten, onder de grote lork.

C'est fini la vie en roze

2009-06-30T12:05:00.005+02:00

Van nu af is het Groen!

Het was voor Greet een beetje wennen aan haar nieuwe verblijf en dagindeling. Het begon niet al te prettig.

Ze kwam terecht op een kale en lege en veel te warme kamer. Er komt hier ook niet elke paar minuten iemand kijken hoe het met haar gaat, en ze heeft nog niet de kans gehad om iemand te leren kennen. En ze is ook niet langer de mascotte van de afdeling, en de verplegers moeten nog een beetje zoeken naar de juiste manier om haar te verzorgen. Ze is dus eigenlijk wel een beetje eenzaam, nu.

Op termijn zal het hier wel aangenamer zijn dan op Gasthuisberg, want alles is hier wat soepeler, en gemakkelijker, en in een mooiere omgeving, maar alles is veel meer ingesteld op mensen die niet aan hun bed gekluisterd zijn.

De zon schijnt hier volop haar kamer binnen, maar op dit ogenblik, met 30 graden buiten is dat een beetje te veel van het goede. Het venster van haar kamer kijkt uit op de hertjesweide, maar vanuit haar bed kan ze enkel de toppen van de bomen zien.

Gelukkig staat er ondertussen een ventilator, en hebben we de kamer al wat aangekleed. We kunnen naar buiten zo veel we willen, zonder te veel poespas. De uurtjes van de eerste avond-koelte brengen we nu door in de schaduw van een grote boom.

De kine is intussen volop opgestart. Twee uur per dag brengt Greet nu door in de kine-zaal, en de oefeningen die ze moet doen, zijn ook wel wat zwaarder dan voorheen. Maar het lukt wel, en ze heeft de ambitie om binnenkort door het leven te gaan als Super-Greet.

Afscheid van GBH

2009-06-30T11:32:00.003+02:00

Het hele aanwezige team van het Brandwondencentrum heeft Greet gisteren uitgezwaaid bij haar vertrek naar Pellenberg. Hoewel we allemaal blij zijn met deze stap, zullen we deze fantastische equipe ook missen. Ik wil hen dan ook hier nog eens heel erg bedanken
voor de geweldige manier waarop ze voor Greet gezorgd hebben als voor een eigen kind,
voor het dag en nacht in de weer zijn om Greet er weer bovenop te krijgen,
voor het feit dat ze al die tijd in Greet zijn blijven geloven,
voor de mirakels die ze verricht hebben, en ongetwijfeld nog zullen verrichten,
voor de manier waarop ze lief en leed met ons hebben gedeeld de afgelopen 9 maanden,
voor de bemoedigende woorden op moeilijke momenten,
voor de eerlijkheid waarmee ze ons op de hoogte hielden van Greets toestand,
voor de speciale momenten, die we ondanks alles toch nog hebben kunnen vieren,
voor de grapjes en versieringen in de kamer die alles wat draaglijker maakten,
voor de onvermoeibaarheid waarmee ze ook voor ons altijd klaarstonden,
en vooral natuurlijk voor het redden van Greets leven.

dag 276 en laatste dag in GHB

2009-06-28T16:15:00.002+02:00

dag 273

2009-06-25T21:35:00.005+02:00

Champagne vandaag. Het is nu officieel. Greet's laatste dagen op Gasthuisberg zijn aangebroken. Maandag voormiddag verhuist ze naar Pellenberg, en ze is er helemaal klaar voor. Tegelijk is het ook een beetje vreemd om afscheid te moeten nemen van die fantastische ploeg mensen die negen maanden lang zo goed voor haar gezorgd hebben, en meegevochten om haar weer op de been te krijgen, zoals je kan zien op de foto. Let maar niet op het rare ziekenhuiskleedje, en haar warrige haren, maar wel op haar stralende glimlach en de trotse blik in haar ogen, omdat ze zo flink rechtop kan staan. Elke dag een beetje beter en een beetje langer.

Dag 267

2009-06-19T14:29:00.002+02:00

Het lijkt nu plots heel hard te gaan.
Om de haverklap staan er nu nieuwe mensen rond het bed van Greet. Er komen mensen van Pellenberg die komen kennis maken, er zijn er die komen kijken welke verzorging ze precies nodig heeft, er zijn er die komen bespreken welke therapieën ze daar zal krijgen, ...
De drukkledij die ze de komende maanden zal moeten dragen ligt al klaar. Er worden nog wat foto's en scans gemaakt zodat haar dossier tiptop in orde is tegen het ogenblik dat het wordt overgedragen van het ene medische team aan het andere. En de kine wordt een versnelling hoger geschakeld, zodat ze heel binnenkort klaar is voor de grote verhuis.

Er is een ding dat Greet zelf niet zo leuk vindt aan het hele gebeuren. Tot hier toe mocht ze een redelijk luilekker leventje leiden in haar bedje. Als het niet nodig was om haar wakker te maken voor de verzorging liet de verpleging haar lekker lang uitslapen, en als ze geen zin had om iets te doen, dan hoefde dat ook niet. Maar daar komt vanaf vandaag verandering in. Om alvast aan het dagritme van Pellenberg te wennen, moet ze vanaf vandaag op tijd wakker worden, al vanaf 's morgens met de kine beginnen, en eten op tijdstippen die in het ziekenhuis normaal zijn.

Dat wordt even doorbijten.

De foto van vandaag is een beeld uit de film " Le Fabuleux Destin de Greet Nelles" van Hanne Verbruggen.

Dag 264

2009-06-16T22:02:00.002+02:00

Soms is geen nieuws gewoon geen nieuws.

We zitten nu al wekenlang te wachten tot de laatste restletsels genezen zijn, want dan is Greet klaar om naar Pellenberg te gaan en echt aan de revalidatie te beginnen werken. Maar het wilde maar niet vooruit gaan.

De nieuwe matras was een poging om daar verandering in te brengen, maar ook dat heeft niet geholpen. Behalve dat ze plat ging, bleek ze ook nog andere kinderziektes te hebben, ze lag helemaal niet zo comfortabel als verwacht, en ze maakte bovendien ook nog lawaai. Ze is dus nu weer afgevoerd. Greet heeft alweer een ander modelletje gekregen. Eentje zonder geluid dit maal, en die niet kan afgaan.

Vorige week heeft ze ook nog een speciale behandeling met gekweekte celletjes gekregen op haar benen. We hadden het al opgegeven om daar wonderen van te verwachten maar nu komt er plots toch schot in de zaak. We zijn acht dagen verder en de meeste wondjes zijn nu dicht.

Plots worden er concrete plannen gemaakt, komen er mensen van Pellenberg alvast kennis maken en is het aftellen begonnen.

Dag 249

2009-06-01T13:54:00.003+02:00

Het had niet veel gescheeld of Greet kon, ondanks het mooie weer, niet naar buiten dit weekend. Dat kwam allemaal door haar nieuwe matras. Sinds enkele dagen heeft Greet een gloednieuwe, speciale, super-de-luxe, computergestuurde, prinses-op-de-erwt-matras. Er is er zo maar een in heel Gasthuisberg. Omdat Greet zo'n gevoelig velletje heeft, mag zij die uittesten.

Maar natuurlijk heeft niemand de handleiding gelezen. en nu blijkt die matras in elkaar te zakken zodra de stekker ervan uit het stopcontact wordt gehaald. De producenten hebben blijkbaar over het hoofd gezien dat patiënten af en toe moeten getransporteerd worden, als het niet naar buiten is, dan wel naar het operatiekwartier, of dergelijke. Er ziet dan niets anders op dan een beetje harder te liggen zolang dat duurt. Maat dat had Greet er graag voor over natuurlijk, om nog eens buiten te kunnen. En zo is het dan toch nog gelukt, zij het een beetje ingezakt.

Wijk voor de fiets

2009-05-31T13:19:00.017+02:00

Met 200 fietsers vertrokken we gisterenmiddag vanuit Herent naar het Martelarenplein in Leuven. Wijk voor de Fiets was daarom alleen al een succes te noemen.
In Leuven kwamen we toe op een goed gevuld stationsplein waar een 1500 fietsers waren samengestroomd vanuit omliggende gemeenten om een duidelijk statement te maken voor het verbeteren van de fietsveiligheid in Leuven en omstreken, met nadruk op de veiligheid van de schoolgaande jeugd. De aanwezige notabelen, schepenen en burgemeesters van de verschillende gemeenten werden aangemaand om ernstig werk te maken van de verbetering van de fietsinfrastructuur.

Nadien is de hele stoet, politici voorop, naar de Bruul vertrokken om op het wereldfeest verder te gaan feesten.

Meer foto's vind je hier.

Dag 247

2009-05-30T10:18:00.003+02:00

De juridische procedure van het ongeval is nu ook begonnen. Gisteren was het eerste proces, en waarschijnlijk volgen er nog wel een hele reeks. We waren niet verplicht om aanwezig te zijn, maar we blijven natuurlijk wel graag op de hoogte, en dus trokken Roel en ik gisterenmorgen naar het gerechtsgebouw. Hoewel de zitting openbaar is, wilden ze ons zomaar niet binnen laten, en moesten we uitleggen wie we waren, en wat we kwamen doen. Dat we "gewoon kwamen kijken", werd eenvoudigweg niet geloofd.

Buiten ons was de zaal hoofdzakelijk gevuld met een heleboel advocaten en nogal wat jonge dwazen die denken dat het stoer is om uit te gaan met de auto, en dan niet af te spreken wie er Bob zal zijn. Je zou die gasten eens willen meenemen naar het ziekenhuis om ze te laten zien wat een verkeersongeval met een mens kan doen.

We dachten dat "onze" zaak aan de beurt zou komen op het uur dat vermeld was in de brief, maar dat was niet zo. Iedereen komt tegelijk toe, en dan is het wachten tot jou dossier aan de beurt is. Zodra het dan aan ons was, werd ook ik op het matje geroepen, en moest ik op het beklaagdenbankje gaan zitten, en kreeg ook ik op het einde een preek te horen. Maar al bij al zijn we blij dat de comminicatie met de tegenpartij, en de hele verzekeringskwestie op een geciviliseerde manier verloopt. Ik zou het vreselijk vinden als we, naast onze zorgen om Greet, ook nog eens zouden moeten gaan ruzie maken, zoals we in sommige andere rechtszaken hebben zien gebeuren.

We zijn weer een ervaring rijker.

Dag 243

2009-05-26T21:33:00.003+02:00

Het kan niet alle dagen feest zijn,natuurlijk. Gisteren ging het uitstapje niet naar buiten, maar naar het chirurgisch dagcentrum, dus dat was iets minder leuk. Het gaatje waarlangs Greet zo lang aangesloten geweest is op de beademingsapparatuur wilde maar niet vanzelf toegroeien, en daarom is het nu operatief, maar wel voorgoed gesloten. Het goede nieuws is dat daardoor het litteken dat ze eraan over houdt een heel stuk kleiner zal zijn. En op een plek die zo goed zichtbaar is, is dat toch ook niet onbelangrijk.

Alles is vlot verlopen, en ze kan nu praten zonder voortdurend het gaatje te moeten dichthouden. Bovendien is ze nu ook verlost van de plakker op haar keel, die eruit zag als een blauwe badstop. Dat was echt geen zicht.

Buiten!

2009-05-25T10:32:00.001+02:00

Een beeld zegt meer dan duizend woorden.

per tutti gli italiani e semi-italiani

2009-05-23T21:25:00.003+02:00

ciao-ciao a tutti

Perche tanti di voi avete chiesto di tradurre il mio blog in italiano o inglese, vi presento:

greetfanclub- versione italiana.

Sono quasi 8 mesi che mi trovo qua, nell’ospedale de Leuven. Ma la fine non è più cosi lontano. Credo che sappiate tutti dal mio accidente, era molto molto grave, ma qui nell’ospedale sanno fare dei miracoli (veri miracoli, non la pasta) e adesso sono quasi la stessa Greet de primo.

E cosi… giorno dopo giorno sto migliorando. Adesso sto in “rehab”, bisogna di diminuire le medicine, curare le ultime ferire, e poi posso andare al centro di riabilitazione, per fare ancora più body building. Ho perso molto dei miei muscoli e ricuperarli non è facile. Ma mi rendo conto che ogni giorno sono più forte.

Oggi ha stato un giorno grandissimo! Per la prima volta sono uscita dalla mia stanza, e dall’ospedale! Mai ho goduto tanto del sole e l’aria fresca. Che felicità!!

Prometto di scrivervi quando ci sono più notizie!
Baci,

Greet

Dag 240

2009-05-23T19:24:00.006+02:00

Een heel speciale dag voor Greet vandaag. Voor het eerst sinds vele maanden mocht ze even BUITEN!

Omwille van het mooie weer van vandaag hadden te verpleegsters besloten dat het tijd was voor een uitstapje. Dus werden er een paar extra dekens op haar bed gelegd, alle buisjes en kabeltjes die even niet noodzakelijk waren losgemaakt, en dan kon haar bed naar buiten gerold worden. Met de grote lift naar beneden, door de spoedafdeling, tussen de ambulances door, en dan een hobbelwegje op tot aan de vijver. En dan een half uurtje genieten van de zon, de eendjes, de bloemen en de buitenlucht. Feest!

Dag 239

2009-05-22T11:00:00.002+02:00

Vandaag is voor veel mensen een brugdag, en dat is ook in het ziekenhuis zo. Het aantal niet-dringende operaties wordt dan zoveel mogelijk beperkt. Het was dan ook een misverstand dat de ingreep van Greet voor vandaag gepland was. De eigenlijke datum was volgende week vrijdag. Maar geen nood, zoveel uitstel is er niet. De planning is intussen alweer veranderd, en de operatie is nu voorzien voor maandag ochtend.

De dokter is ook eens komen praten over haar gewicht. Er lijken verschillende verklaringen mogelijk te zijn voor haar gewichtsverlies, maar geen enkele daarvan is zorgwekkend, omdat ze wel zichtbaar sterker wordt. Vanaf vandaag heeft Greet, en dus ook wij, formeel verbod gekregen zich nog zorgen te maken over haar gewicht. Maar veel krachtvoedsel eten blijft wel de boodschap.

Dag 235

2009-05-18T21:06:00.003+02:00

De operatie van vandaag is weer goed verlopen. Greet had een doorligwonde op haar onderrug, en die is nu toegemaakt. Toen we rond zes uur bij haar kwamen, was ze wakker genoeg om grapjes te maken, maar nog niet wakker genoeg om haar ogen open te doen. Het lukte dus wel om een praatje te slaan, maar een beetje vreemd voelt dat wel. De operatie zelf is vlot gegaan, maar nu moet ze door een periode waarop ze niet plat op haar rug mag liggen. Dat zou dus nog een beetje moeilijk kunnen worden.

We hopen dat dit nu echt de laatste operatie in die aard is geweest. Vrijdag volgt er wel nog een ingreep aan haar keel, want ook die wil niet vanzelf dichtgaan. Eens dat achter de rug is , zal ze pas echt weer volop kunnen gaan babbelen.

Dag 233

2009-05-16T20:19:00.003+02:00

Gisteren was het weer een moeilijke dag voor Greet. Het was weer een bad-dag, en ze moet nogal stevig afgeschrobd zijn, want de rest van de dag had ze pijn aan de plaatsen waar er nog restletsels zijn.
Maar nog erger was het verdict van de weegschaal. Na het bad is de uitgelezen moment om haar te wegen, en ondanks het calorierijke dieet, en alle moeite die ze gedaan heeft om veel te eten, en alle snoepjes en koekjes en ander lekkers dat ze daarbij nog toegestopt krijgt van het bezoek , is ze niet bijgekomen, maar afgevallen. Erg deprimerend is dat.
Een vriendin die dan zelf nood heeft aan wat opbeurende woorden, Opa die naar het ziekenhuis moet, pijnstillers die maar niet willen helpen, het hele genezingsproces dat weer niet lijkt op te schieten, dat maakt het allemaal niet beter. Een dag met heel wat traantjes dus, en niet alleen van Greet.

Vandaag mocht het verband dicht blijven, en daardoor ging het al weer heel wat beter. Er is weer een planning die maakt dat ze opnieuw wat vooruit kan kijken.

Maandag volgt er nog een operatie aan een doorligwondje, en waarschijnlijk vrijdag aan het adem-gaatje. Dat is op dit ogenblik toegeplakt met een plakker die eruit ziet als een badstop, dus dat oogt een beetje vreemd. Hoog tijd dat daar ook verandering in komt.

Zwarte vrijdag, zaterdag en zondag

2009-05-11T21:52:00.000+02:00

Na wat luguber telwerk kwam ik vandaag tot volgende cunclusie: dit weekend vielen er op de Vlaamse wegen minstens 9 doden en 18 zwaargewonden. Dit zijn enkel de ongevallen die het nieuws haalden. Zoveel slachtoffers op zo’n korte tijd en op zo een klein oppervlakte. De Mexicaanse griep is er niks tegen! Misschien moet de Wereld Gezondheidsorganisatie maar eens op de hoogte gebracht worden.
De meest gehoorde zin bij de berichtgeving over deze ongevallen: “volgens ooggetuigen was het ongeval te wijten aan overdreven snelheid”. Of iets in die aard.
We kunnen enkel hopen dat de zwaargewonden een even goede verzorging krijgen als Greet. En dat de te betreuren doden toch nog enkele JM Dedecker fans van gedacht zullen doen veranderen... Voor het ook voor andere (slachtoffers van) snelheidsduivels te laat is.

2800

2009-05-11T21:05:00.004+02:00

2800.
Dat is de hoeveelheid calorieën die Greet naar binnen speelt op een gemiddelde ziekenhuisdag. Meer dan een volwassen man normaal gezien nodig heeft. Meer dan twee keer de hoeveelheid die ze zou nodig hebben om haar huidige gewicht op peil te houden. En toch wil de weegschaal maar niet verder uitslaan. Telkens ze de laatste keren gewogen werd, kwam er een lager getal uit de berekeningen, in de plaats van een hoger. Deze keer werd ze zeer zorgvuldig gewogen, op een manier dat er niet veel fouten gemaakt kunnen worden, en het resultaat was ontgoochelend. Nog steeds komt ze niet verder dan een povere 38 kg. Als dit klopt, en de vorige wegeingen dus allemaal fout waren, durf ik er haast niet aan denken hoe weinig ze wel gewogen heeft op haar slechtste momenten. En dat moet haast wel het geval zijn, want ze wordt zienderogen dikker, enfin, minder dun, en ook sterker. En ze is vast van plan om op deze manier verder te doen, zodat ze de zomer niet moet zien voorbij gaan door het venster van haar ziekenhuiskamer.

Dag 223

2009-05-06T17:25:00.004+02:00

Als Greet niet naar het feest kan, komt het feest naar Greet. Onder dat motto vierden we de verjaardag van Yannick op de ziekenhuiskamer, inclusief Mega-Mindy-champagne en aardbeien met slagroom. Dat was zo leuk dat iedereen die nog eens iets te vieren heeft altijd welkom is.

Nu de operatie al een tijdje achter de rug is, moet Greet hard werken om terug te leren recht zitten. Dat gebeurt door haar bed in allerlei vreemde standen te zetten en in verschillende richtingen te bewegen. Af en toe komen de kinesisten ook de kamer binnen met allerhande rare apparaten, zoals een bedfiets. En dat schijnt zijn vruchten af te werpen, want ze zit nu elke dag een beetje rechter.

Ook nieuw is dat Greet nu eindelijk haar eigen nachtkleedjes mag aandoen. Daardoor ziet ze er ineens een stuk minder ziek uit.

Nu alle verhoren achter de rug zijn, weten we ook tamelijk zeker dat het ongeval van Greet een dode-hoek-ongeval was. Ook de voorkant van en vrachtwagen heeft een dode hoek, al wordt daar niet zo veel over gesproken. Het deed me dan ook plezier dat ik Schouppe hoorde zeggen dat er nieuwe maatregelen komen om dit soort ongevallen te vermijden. Hij is eindelijk tot de jaren van verstand gekomen, ... dacht ik. Maar het heeft weer niet mogen zijn. Vrachtwagens krijgen nu een biep-signaal als ze rechtsaf slaan. En de fietsers moeten dan maar zien dat ze plots verdwenen zijn uit de gevarenzone. Maar niemand vraagt zich blijkbaar af waar je als fietser dan wel naartoe moet. Je rijdt daar op een fietspad dan in het allerbest geval een meter breed is, je gaat gewoon rechtdoor, je hebt groen licht en voorrang. Links van je is een drukke baan, en rechts huizen of een dwarsbaan, waar je niet op wil of moet. En dan hoor je plots die bieptoon. Wat kan je dan ander dan verder rijden en hopen dat je gezien wordt? Opstijgen misschien?

Dag 218

2009-05-01T13:43:00.002+02:00

Na de operatie van vorige week hadden we eigenlijk stiekem allemaal gehoopt op spectaculaire vooruitgang. Dat was blijkbaar een beetje al te optimistisch. Alles is goed verlopen en goed aan het genezen, maar dat betekent nog niet dat ze nu zonder problemen rechtop kan zitten en haar benen beginnen te bewegen. Dat hangt namelijk niet alleen van haar bekken af, maar ook van de huid en de spieren, en voor die willen meewerken, dat zal nog de nodige tijd vragen.

Greet moest deze week nog door een moeilijk moment. De politie is langs geweest om haar versie van het gebeuren te horen. Ze herinnert zich nog zeer goed wat er gebeurd is, en hoe het allemaal gegaan is. Maar het was niet leuk om dat allemaal tot in de details nog eens te moeten doornemen. Gelukkig is de politieman die haar kwam verhoren een zeer vriendelijke en geduldige man, en ze heeft het er goed vanaf gebracht.
Ook voor mij was het een beetje vreemd om door de gangen van het ziekenhuis te lopen met de politie in mijn kielzog, en de bezoekers van de andere kamers te horen fluisteren: "Kijk , de politie is daar, wat zou er daar aan de hand zijn, zou die van hiernaast iets uitgespookt hebben?"

Dag 211

2009-04-24T21:21:00.002+02:00

De dokters zeggen geregeld tegen Greet dat ze zich wat vaker boos moet maken. Reden genoeg natuurlijk, maar ze is nu eenmaal geen boze, en dat doet ze dus niet. Maar toen ze vanmiddag kwamen zeggen dat haar operatie zou worden uitgesteld omdat "er iets was tussen gekomen", werd het haar toch teveel, en heeft ze dat ook goed duidelijk gemaakt. Dat moet indruk gemaakt hebben, want even later kwam er al iemand melden dat de planning weer veranderd was, en dat ze als volgende patiënt aan de beurt zou komen, twee uur eerder dan oorspronkelijk voorzien. Ik mocht nog net een kusje geven, en dan werd ik de kamer uitgegooid, en werd Greet in zeven haasten klaar gemaakt voor de operatie.
Precies drie uur later was alles achter de rug, en kon ze terug naar haar kamer. Er zit nu een stevige schroef tussen haar beide heupvleugels, en dat zou voorlopig voldoende moeten zijn om rechtop te gaan zitten en oefeningen te gaan doen met haar benen.
De operatie is vlot verlopen, zonder dat er weer een heleboel extra buisjes nodig waren, en ze was al heel vlug terug wakker. Tegen de tijd dat wij bij haar waren, kostte het nog teveel moeite om haar ogen te openen, maar ze was wel wakker en voldoende bij de pinken om aan de stem van Roel te horen dat hij gisteravond naar een feestje was geweest.

Wij hebben intussen ook nog een verzoekje. Zondag avond kunnen wij zelf niet op bezoek gaan, dus zij we op zoek naar iemand die Greet in onze plaats gezelschap wil gaan houden. Als je daar zin in hebt, bel ons dan even.

Dag 208

2009-04-21T21:22:00.002+02:00

We hebben beloofd om tijdig te laten weten wanneer Greet zal worden geopereerd, en uit het feit dat we nog niks hebben laten weten, kunnen jullie wel afleiden dat we het zelf nog niet wisten. Maar nu is het zover, de beslissing is gisteren genomen. Greet is er helemaal klaar voor en de operatie is gepland voor vrijdag. We kijken er allemaal naar uit maar vooral Greet zelf want ze is het grondig beu om de hele tijd plat te moeten liggen en ze wil eindelijk eens terug zitten. Intussen is haar appetijt helemaal weer op peil en kan ze weer normale hoeveelheden aan.
Meer nieuws houden we voor vrijdag.

Wijk voor de fiets

2009-04-20T12:48:00.002+02:00

We ontvingen volgend bericht van de Fietsersbond Herent:

Op 30 mei fietsen we voor meer fietsveiligheid onder de slogan: WIJK VOOR DE FIETS.

Als Steun voor Greet Nelles die na haar ongeval in september stilaan uit haar dal kruipt.

Als uiting van solidariteit met Sander en Marie-louise die vorig jaar het verkeer niet overleefden.

Uit bezorgdheid voor de vele honderden dagelijkse fietsers tussen Herent en Leuven.

Met minder dan 200 mensen uit Herent mogen we op deze happening niet zijn.

Daarom deze oproep om mee te trekken aan de kar en vooral zelf te komen fietsen.

14 u. verzameling aan het statioin Van Herent.

Aansluitend uitreiking van de fietstrofee 2009 aan de meest fietsvriendelijke organisatie.

14.10 u. vertrek naar het martelarenplein.

15 u. Samenkomst met fietsers uit alle omliggende gemeenten met overhandiging van het fietsmanifest aan politieke verantwoordelijken.

aansluitend rijden we in groep naar het wereldfeest in Leuven.

De terugrit gebeurt individueel.

Dag 204

2009-04-17T21:43:00.002+02:00

Eindelijk, eindelijk is de chirurg langs gekomen, om te zien of Greet al voldoende hersteld is om de volgende operatie aan te kunnen. We hebben er lang op moeten wachten, maar vandaag heeft de professor een gaatje in zijn drukke agenda gevonden.

Het is nu beslist dat de operatie aan haar bekken zeker voor volgende week zal zijn, maar we weten nog niet precies welke dag. We hopen op dinsdag, maar anders waarschijnlijk vrijdag. We houden jullie op de hoogte.

Intussen heeft Greet een full time job aan eten, en oefenen en trachten bij te komen. Elke calorie wordt zorgvuldig genoteerd, en als ze ook maar een beetje te weinig gegeten heeft, krijgt ze de volgende dag een dubbele portie fruitpap-met extra-calorieën. Ze ziet er alweer heel wat steviger uit, maar volgens de weegschaal van het ziekenhuis komt ze nog niet snel genoeg bij. Eten is echt werken geworden.

Dag 199

2009-04-12T17:30:00.002+02:00

Pasen vandaag, en ook de kamer van Greet is helemaal in paassfeer. Gisteren hebben de verplegers haar bed volgehangen met helgele elastieken. Het is de bedoeling dat ze zo haar armspieren kan trainen terwijl ze televisie kijkt. Maar intussen heeft dat ook een heel feestelijk effect, alsof er paasslingers zijn opgehangen.

Vrijdag is het buisje voor de beademing definitief weggehaald. Gedurende een dag heeft ze nog wat extra zuurstof gekregen via een "neusbrilletje", zodat ze eruit zag zoals alle zieken in een Amerikaanse film. Maar ook dat is nu al niet meer nodig. Het gewoon ademen lukt weer prima, hoewel het gaatje maar langzaam dichtgroeit. Na bijna 150 dagen lukt dat niet meer vanzelf, en zal er waarschijnlijk nog een kleine ingreep nodig zijn om dat te verhelpen. Maar toch: weer een buisje minder, weer een beetje zelfstandigheid meer.

Dag 195

2009-04-08T17:26:00.004+02:00

Onze bezoekjes in de namiddag duren nu steeds langer. Maar de verzorging moet intussen natuurlijk wel doorgaan. En zo kwam het dat we vandaag moesten assisteren wanneer de kine-ploeg langs kwam. Ploeg ja, inderdaad, want er komt nogal wat bij kijken om Greet haar oefeningen te laten doen.

Haar lichaam moet stilaan terug wennen aan een verticale houding in de plaats van horizontaal. Daarom wordt ze met kabeltjes en buisjes en al overgeplaatst op een tafel, die dan voorzichtig en trapje voor trapje overhelt tot Greet bijna rechtstaat. Zo moet ze dan blijven zolang ze het kan verdragen. Als de pijn te hevig wordt mag ze weer wat platter, even rusten, en weer omhoog. De bedoeling is om dit ritueel regelmatig te herhalen tot ze weer echt op haar eigen benen staat, en kan beginnen te leren stappen.

Het is geen pretje om dit te moeten aanzien, en voor Greet zeker niet om te moeten meemaken. Maar tegelijk ben ik toch ook wel trots omdat ze zo goed vooruitgaat, dat ze zo op haar tanden kan bijten in haar strijd om vooruit te gaan, en dat ze complimentjes krijgt van de kinesisten omdat ze zo gemotiveerd is.

Dag 190

2009-04-03T20:39:00.004+02:00

Voor wie het na de hint van gisteren nog niet door had: Oma had natuurlijk gelijk: het hele pruikenverhaal was een grapje. We hebben het hier al eens eerder gezegd: Greet is haar gevoel voor humor ondanks alles niet verloren. Een vos verliest zijn haren maar niet zijn streken.

Het was wel waar dat ze heel wat haren kwijt was, maar die zijn mooi aan weer aan het bijgroeien. En natuurlijk heeft ze af en toe ook wel een dag dat ze zich niet zo goed voelt, en dat ze verdrietig is om wat haar allemaal overkomt, maar alles bij elkaar blijft ze verbazend dapper.
Greet was wel erg blij met alle reacties die ze op ons grapje heeft gekregen, dus je kan haar nog altijd plezier doen met een kaartje of een mailtje.

De waarheid is dat alles eigenlijk goed vooruit gaat, en er stilaan zelfs sprake is van naar huis gaan. Vandaag hebben ze haar ademhalingsbuisje vervangen door een dunner exemplaar, zodat het extra gaatje dat ze nog altijd heeft kan beginnen toe te groeien. We hopen dat dat binnen afzienbare tijd helemaal weg zal zijn.

Dag 189

2009-04-02T23:12:00.000+02:00

Greet heeft een inspuiting gekregen met visapril, een sterk haargroeimiddel. Probleem opgelost

Dag 188

2009-04-01T17:31:00.003+02:00

Na de rotdag van gisteren, volgde er vandaag weer een nieuwe tegenslag. Greet is tijdens de afgelopen maanden heel wat haar verloren. Wij hadden erop gerekend dat dat in de loop van de tijd wel terug zou groeien, maar vandaag is de ziekenhuiskapper langs geweest om de maat te komen nemen voor een pruik. En dat ziet Greet eigenlijk helemaal niet zitten. Ze zit dus wel een beetje in de put. Alle steun die jullie haar kunnen sturen is dus welkom, via een reactie hier, of een emailtje, of nog beter, via een ziekenhuis-e-kaartje.

Voor ons zitten de morele oppeppers op het culinaire vlak. Telkens wijzelf iets op het menu staan hebben dat wat exotischer is dan wat de ziekenhuiskeuken levert (en wie ons kent weet dat dat vrij vaak is), brengen we een portie mee voor Greet. Paella, mousaka of quiche gaann er heel wat beter in dan aardappelpuree met vlees en slappe groenten.

De operatie aan het bekken is intussen gepland voor over ongeveer twee weken, dus ofwel volgende week vrijdag, ofwel de dinsdag daarna. We kijken ernaar uit want dan kan de echte revalidatie starten.

Dag 187

2009-03-31T21:45:00.003+02:00

We hebben weer een beetje te hard geroepen gisteren. Als we luidop zeggen dat het zo goed gaat met Greet, dan loopt het weer fout.
Vandaag was weer haar dagje niet. Niet alleen moest ze vandaag weer in het bad, ze moest ook wachten tot de chirurg was komen kijken naar de toestand van haar verwondingen. Intussen moest het verband open blijven (pijnlijk), mocht ze niets eten, en moest ze aan de ademhalingsmachine blijven, wat dus ook betekent dat ze niet kon praten. En dan duurde het tot 4 uur voor de professor opdaagde. Je zou van minder balen.
En alsof dat nog niet vervelend genoeg was, is er ook weer een bacterie gevonden. We moeten dus weer in de schorten en de hele poespas.

Toch ook een klein lichtpuntje: er is zeer een katheder weggehaald, dus dat is weer een buisje minder.

Dag 186

2009-03-30T21:15:00.002+02:00

De laatste dagen gaat het eigenlijk best goed met Greet. Bezoek uit Barcelona is natuurlijk goed voor het moreel. Maar er hebben zich de laatste tijd (gelukkig) ook geen nieuwe problemen meer voorgedaan en dat helpt natuurlijk ook.
Dit betekent niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Om de twee dagen wacht haar nog altijd het ontsmettende bad, en omdat ze nu minder verdoving krijgt, voelt ze daar nu veel meer van. Het is geen pretje als de resterende wonden, en het nieuwe, nog fragiele huidje grondig worden afgeschuurd.
Morgen komen de dokters nog eens kijken of alles al voldoende is genezen voor de volgende stap: de eerste operatie aan haar bekken.

Dag 181

2009-03-25T17:53:00.003+01:00

Opnieuw moeten we een tijd door, waarin er niet veel meer te doen valt dan afwachten. De resultaten van de laatste operatie zien er bevredigend uit, maar het duurt natuurlijk even voor alles weer volledig genezen is. Pas zodra dat achter de rug is, zijn we klaar voor een volgende stap.

Greets voornaamste taak op dit ogenblik bestaat eruit veel te eten, goed bij te komen en goed aan te sterken. Bij de laatste weging was er toch alweer 2,5 kg bij, dus ze is op de goede weg. Een tip voor wie ook een kilootje extra wil: ijsgekoelde banaan besmeerd met speculoospasta. En milkshake, milkshake, milkshake...

Dag 176

2009-03-20T17:56:00.002+01:00

Op sommige dagen lijkt het alsof het allemaal eindeloos duurt, en dan plots komt er weer zo'n dag waarop er vanalles tegelijk lijkt te gebeuren.

De operatie van gisteren is goed verlopen en als er nu geen grote tegenvallers meer zijn, is hiermee een einde gekomen aan de serie huid-operaties. Plots zitten we in een nieuwe fase, waarin er sprake is van drukverbanden, nabehandeling en dat soort dingen.

En alsof dat nog niet genoeg is, werd vandaag ook de maagsonde weggehaald. Blijkbaar kan Greet nu genoeg eten, en komt ze voldoende bij, om het zonder dat buisje te kunnen stellen. Vanaf nu zitten er dus geen buisjes meer voor haar gezicht, en dat ziet er ineens een heel stuk beter uit.

En omdat ze dan toch bezig waren, zijn er ook ineens maar een aantal metertjes weer afgekoppeld. Nog even en ze heeft weer wat meer bewegingsvrijheid, zonder al die draadjes die haar letterlijk aan haar bed kluisteren.

Dag 174

2009-03-18T22:05:00.004+01:00

De laatste dagen heeft Greet weer veel pijn. Er lijkt iets aan de hand te zijn met haar bekken.Waarschijnlijk een verkeerde beweging tijdens de kine, waardoor er binnenin iets gekwetst is. Er zal dus zeker binnen niet al te lange tijd nog een operatie hiervoor nodig zijn. Maar eerst moeten alle wonden dicht zijn, en daarvoor volgt morgen (hopelijk) de laatste grote stap, de laatste grote huidtransplantatie.
Duimen maar dat alles weer goed verloopt en dat ze er dan inderdaad voor een hele tijd van verlost is.

Dag 173

2009-03-17T11:03:00.002+01:00

We zitten weer in een periode dat er niet veel verandering in de toestand van Greet te merken is. Geen spectaculaire stappen vooruit meer te melden, en gelukkig ook geen ernstige tegenvallers. Het genezingsproces gaat natuurlijk stillekes verder, maar soms is daar niet veel van te zien voor ons. Tijdens zulke periodes lijkt ons leven alleen maar uit wachten te bestaan. Wachten tot ook die laatste wonde voldoende genezen is voor de volgende (en hopelijk laatste) huidtransplantatie, wachten tot Greet voldoende kan eten om de sondevoeding volledig stop te zetten, wachten tot alle operaties (voorlopig) achter de rug zijn, zodat ook het buisje van de beademing kan weggenomen worden, wachten tot er weer eens een buisje of meterje niet meer nodig wordt geacht, en soms gewoon wachten tot het tinternet weer werkt...

Geduld... we hebben er al heel wat nodig gehad, en we zullen er nog veel meer nodig hebben.

Daarom zijn we blij dat de bezoekuren intussen wat versoepeld zijn, zodat we toch al niet meer moeten wachten in de wachtzaal, voor elk bezoek. Dat is toch al een beetje wachten minder.

Dag 169

2009-03-13T16:42:00.004+01:00

Het is voor Greet zelf nog een beetje moeilijk om hier veel te schrijven, onder andere omdat ze nog niet echt rechtop kan zitten. Maar emailtjes zijn wel altijd welkom, ook al zal het nog niet mogelijk zijn om ze allemaal te beantwoorden.

Nu de wonden van Greet bijna volledig gesloten zijn (we verwachten nog 1 grote, en misschien nog 1 kleinere operatie), verlegt de aandacht zich opnieuw naar de binnenkant. De organen hebben grotendeels de draad weer opgenomen. De laatste dialyse is alweer enkele weken geleden, het eten gaat elke dag beter, en ze wint stilletjes ook weer aan gewicht bij. Wat op dit ogenblik nog zorgen baart is haar bekken. Iedereen had verwacht dat dat na zo lange tijd stil liggen wel zou zijn vastgegroeid, maar dat blijkt niet het geval. En dat maakt niet allen nog steeds lastig om rechtop te zitten, het blijft ook moeilijk om haar benen te beginnen bewegen en het zorgt voor de nodige pijn. We gaan er dus van uit dat dit de komende tijd aandachtspunt nummer 1 zal zijn.

Dag 166

2009-03-10T21:21:00.003+01:00

De verwezenlijking van de dag: zelf wassen en tanden poetsen. Voor ons is dat iets dat we doen zonder erbij na te denken, maar voor Greet toch weer een hele prestatie.

Dag 165

2009-03-09T20:15:00.002+01:00

Vanmiddag hebben we (mama en Kaat) Greet lang gezelschap gehouden. We hebben wat gebabbeld en naar onnozele VTM-programma's gekeken. We zaten samen te wachten op een seintje van de verpleegster, om te zeggen dat Greet klaar is voor de operatie. Zo konden we Greet wat moreel ondersteunen (en zij ons!). Rond 16 u werd Greet klaargemaakt en is ze naar de operatiezaal vertrokken.

Mooi getimed, want tegen het bezoekuur van 7, was Greet net terug op de kamer. Ze was nog wat dizzy van de verdoving. Ze was een beetje zoals een computer waarvan alleen het scherm afstaat. Haar hersenen waren al aan het werken, maar ze kreeg haar ogen nog niet open. Ze reageerde wel op alles wat we zeiden, met geknik. Lang heeft het avondbezoek niet geduurd, we hebben haar met rust gelaten, zodat ze nog wat kan bekomen van de (alweer geslaagde) operatie.

Dag 164

2009-03-08T17:47:00.004+01:00

Het is nu eindelijk zover dat ook de nonkels en tantes, en de nichtjes en neven (waar blijven die eigenlijk?) op bezoek kunnen komen. Ook dat zorgt ervoor dat Greet er weer helemaal bij is. We kunnen terug plannen beginnen smeden voor het volgende familieweekend.

Hoe goed het Greet ook doet om bezoek te krijgen, het blijft nog steeds vermoeiend voor haar, zeker als er verschillende mensen tegelijk komen. Daarom hebben we een systeempje opgezet om bij te houden wie wanneer kan komen. Geef ons een seintje als je je wil inschrijven.

Voor morgen moeten jullie nog niet te veel plannen, want dat is weer een operatiedag. Tenminste, als alles weer niet wordt uitgesteld, zoals nog al eens gebeurd is, want de operatie is pas gepland voor laat op de dag. We beginnen af te tellen naar het einde van de reeks.

Danku

2009-03-07T14:55:00.003+01:00

dag iedereen

heel veel dankjewels voor jullie lieve reacties!!!
de operatie aan mijn pols is goed verlopen, maar typen is nog steds een beetje moeilijk.

de zon schijnt binnen in mijn kamer en ik heb eigenljk wel zin om een frisse neus te gaan halen. ik moet nog een beetje geduld hebben...

dikke zoen
greet xxx

Dag 162

2009-03-06T16:35:00.004+01:00

Wat een emoties een enkel kabeltje al niet kan teweeg brengen. Dat ene kabeltje dat erbij is gekomen, heeft meer reacties losgemaakt dan al de buisjes, draadjes en kabeltjes die al verdwenen zijn. Maar ja, het is dan ook het enige kabeltje dat over de hele wereld voelbaar is.

Maar ondertussen werken ook de dokters verder. Vandaag stond er een kleine operatie aan de pols op het programma. Ik had verwacht dat deze al achter de rug zou zijn tegen het bezoekuur, maar dat is niet helemaal gelukt. Ik was nog maar net bezig met het wassen en ontsmetten van mijn handen als de operatieploeg toekwam. Ik mocht nog een kwartiertje binnen, en dan werd de kamer omgetoverd tot een operatiekwartier, lag er overal steriel materiaal, en stond er minstens acht mensen rond haar bed. Zodra haar ogen wegdraaiden, heb ik me maar stilletjes uit de voeten gemaakt.

dag wereld!!!

2009-03-05T14:34:00.002+01:00

joepie eindelijk internet in mijn kamertje!!!
vanaf nu dus ook weer electronidch bereikbaar!!

tot snel!!
greet

Dag 159

2009-03-03T21:07:00.002+01:00

Bokes met konfituur
Yoghurt
Macaroni
Meloen
Rijsttaart
Groentemacedoine met hesp (met mayonaise)
Fruityoghurt

Een volledige menu. Vanaf vandaag mag Greet alles eten, al is het voorlopig nog in piepkleine hoeveelheden. Maar dat moet beetje bij beetje meer worden. De bedoeling is om zo gauw het kan, de sondevoeding stop te zetten, en volledig over te schakelen op normale voeding. Dan is ze weer van een buisje verlost. Alleen de puddinkjes krijgt ze niet meer, want ze heeft laten weten dat ze die niet zo lekker vond. Maar morgen : tiramisu!!

Dag 158

2009-03-02T15:42:00.003+01:00

Deze foto komt eigenlijk een half jaar te laat, maar we zetten ze nu toch maar op deze blog.

Greet heeft vandaag weer een operatie ondergaan en alles is goed verlopen. Ze was vanavond nog een beetje suf van de verdoving, en ook nog onder de indruk van haar bad vanochtend, dat ze bewust heeft meegemaakt en dat eigenlijk een pijnlijke ervaring was, als we het goed begrepen hebben (ze lag vanwege de chirurgie aan de volledige beademing dus was de communicatie niet veel soeps). Nog een paar operaties en we zijn er door.

Dag 157

2009-03-01T21:15:00.002+01:00

Het was een lome dag vandaag. De nieuwe medicatie die ze vanmorgen hebben geprobeerd, is haar niet zo goed bekomen. In de plaats van eventjes te slapen, is Greet de hele dag van de kaart geweest. Een serieuze klop van de hamer, van dat ene heel kleine pilletje. Dat zullen ze haar geen tweede keer geven, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze de hele dag suf is.

We hopen intussen dat de bacterietjes weer bakzeil aan het halen zijn. Als het niet te druk is in de operatiezaal, komt Greet morgen ook nog eens aan de beurt. Maar het is nog afwachten, want er zijn vandaag veel nieuwe patiënten binnengekomen, voor wie een operatie misschien veel dringender is.

Dag 156

2009-02-28T20:44:00.003+01:00

Greet in het gras. Hiervoor moeten twee voorwaarden in orde zijn. Het weer moet mooi zijn, en vandaag hebben we daar al een glimp van opgevangen. Met kleine lettertjes wordt de lente aangekondigd, een knopje hier en een vogelgekwettertje daar en we voelen onze stemming al de hoogte in schieten. Dit komt alvast goed. Tweede voorwaarde: Greet uit het ziekenbed. Als we voortgaan op hetgeen de dokters zeggen, en op de vooruitgang die ze de afgelopen twee weken doorgemaakt heeft, zit dat er stilaan ook aan te komen.

Dag 155

2009-02-27T20:34:00.003+01:00

Het kleine gemene microobje heeft het voor mekaar gekregen dat de voor vandaag geplande operatie is uitgesteld. Greet was er behoorlijk down van. Elke dag uitstel is een dag langer in bed in het ziekenhuis. We troosten haar en onszelf met de idee dat ze intussen toch verder kan aansterken en op die manier de verloren tijd toch nog nuttig kan maken. Af en toe kom je in het ziekenhuis bekende gezichten tegen, en behalve bij een geboorte of als ze er zelf werken is zo een ontmoeting geen goed teken. Toch stop je dan voor een praatje en dan wordt je er nog eens van bewust hoeveel mensen deze blog bereikt. Greet, je wordt stilaan een BV, maar ik denk dat je veel liever een onbekend meisje gebleven was dat nu ergens op stage zou zijn in Barcelona of zo.

Dag 154

2009-02-26T16:53:00.003+01:00

Pfff, we hebben weer eens te vroeg victorie gekraaid. Een enkel dagje zonder maskers en schorten en er is alweer zo'n klein gemeen bacterietje dat van de gelegenheid gebruik maakt om naar binnen te sluipen. En het schijnt er dan nog eentje van de hardnkekkige soort te zijn. De schorten zijn al terug uit de kast gehaald. Hopelijk duurt dit niet al te lang.

Op alle andere fronten gaat het intussen wel goed vooruit. Het menu breidt nog steeds uit, en de hoeveelheden vergroten van dag tot dag. En ze heeft voor het eerst ZELF in de Flair gelezen. Met een klein steuntje van de mama, maar toch bijna alleen.

Dag 153

2009-02-25T18:01:00.004+01:00

Op een dag die zo zonnig begin als vandaag moest het vanzelf wel weer wat beter gaan. En dan nog voor de eerste maal spaghetti op het menu, dat maakt het helemaal goed. Zo goed dat zelfs de quarantaine - maatregelen niet meer nodig zijn. We mochten dus vandaag voor het eerst de kamer binnen zonder schort, handschoenen en masker. Gek is dat, het voelde heel onwennig om daar zo te staan, alsof we iets helemaal verkeerd aan het doen waren.

Dag 152

2009-02-24T20:54:00.003+01:00

Vandaag is een minder dagje. alles is lastig, tot het ademen toe. Overal een beetje pijn, alles duurt te lang en tot overmaat van ramp nog een paar keer overgeven, je zou voor minder een beetje depri worden. Maar desondanks is het toch een taaie.

Greet

UpDate*Nieuwsflash*

Operatie geslaagd!

Weer in het ziekenhuis

La vie en rose II

Eindelijk thuis!

Eindelijk thuis(?)

met Flair.

Ikea en andere avonturen.

gefopt!

Ronde tafel

EMG

Model-for-a-day

7 maand.

Help!

Nieuwjaar!

Sinterklaas

Ondertussen in Pellenberg...

Het nieuws

fioew

halloween

verjaardagstaart

stappen stappen stappen.

Halloween

foto's

Halloween

Weer een stapje.

1 jaar!

douche

home sweet home

aan tafel!

Thuis (voor eventjes)

examen

Bijna bijna...

Zonder kakmooi kunnen wij niet revalideren.

De vooruitgang!

Chocolade!

terraske doen!

Revalideren, wie zijn best doet kan het leren!

op visite in gasthuisberg

bericht uit pellenberg

WIIEEEEEEE!!!

Sporten

Poll

De eerste stapjes

Picknick

C'est fini la vie en roze

Afscheid van GBH

dag 276 en laatste dag in GHB

dag 273

Dag 267

Dag 264

Dag 249

Wijk voor de fiets

Dag 247

Dag 243

Buiten!

per tutti gli italiani e semi-italiani

Dag 240

Dag 239

Dag 235

Dag 233

Zwarte vrijdag, zaterdag en zondag

2800

Dag 223

Dag 218

Dag 211

Dag 208

Wijk voor de fiets

Dag 204

Dag 199

Dag 195

Dag 190

Dag 189

Dag 188

Dag 187

Dag 186

Dag 181

Dag 176

Dag 174

UpDateNieuwsflash